Categorie: Och heden

11 december 2025 Een paar keer maakte ik foto’s van mijn kleinkinderen terwijl ze over een schermpje gebogen stonden of zaten. Die combi van aandacht en flauw verlicht gezicht, bevalt me wel. Bij de familie Terborch kom je vaak een tekening of een schilderij tegen met eenzelfde concentratie of juist een activiteit die we een… Continue reading

7 december 2025 De inhoud van Kunstschrift bestudeerden we goed, dus je kunt niet zeggen dat we onvoorbereid de Fundatie binnenstapten om daar de schilderijen en tekeningen van de familie Ter Borch te bekijken. We hebben wel iets met familiebanden, Gerard en ik. Neemt niet weg dat ik wat afwachtend in Zwolle naar binnen stapte.… Continue reading

2 december 2025 Iedere dag stuurt Piet zijn zus – hij zegt zusje – een foto van een bloem. Die foto heeft hij zelf gemaakt in zijn tuin in Nieuw-Zeeland. Gelukkig woont hij daar ook, anders zou het wat bezwaarlijk worden. Hij is graag bezig in die grote tuin van hem en ’s  avonds zit… Continue reading

Och Heden 28 november 2025 De griep is nog niet helemaal weg; daarom neem ik de auto naar Groenekan. Achter het dorpshuis zie ik Nico lopen. Ik draai mijn raampje open. We constateren dat we iets niet goed doen. Drie keer hebben we elkaar gezien het afgelopen jaar. De eerste keer bij de uitvaart van… Continue reading

25 november 2025 Deze november is een maandje struikelen. Niet mijn tijd van het jaar. Wat was ik vroeger blij dat ik ’s zomers jarig was. En ook dat niemand in mijn omgeving in november haar of zijn verjaardag hoefde vieren. Het leek me trouwens ook verschrikkelijk om in die maand begraven te worden. Of… Continue reading

5 november 2025 Als wij veertien dagen geleden niet met vakantie waren gegaan, hadden we nu in het archief kunnen blijven, zegt Lukas. Zijn  redenering bevalt me wel, vooral vanwege de ironie, en dat voor een jongetje van negen. Hij heeft studiedag, zo heet dat bij scholieren als ze een extra dagje vrij krijgen. De… Continue reading

4 november 2025 Binnenkort verhuizen de overburen en als een soort weeën wordt er drastisch opgeruimd. Ook speelgoed van de kinderen moet eraan geloven. Of er nog wat voor ons tussen  zit, appt Willeke en ze stuurt wat foto’s mee. Met zes kleinkinderen in uiteenlopende leeftijden is het altijd prijs zou je zeggen, maar hier… Continue reading

31 oktober 2025 Afgelopen zondag renden wij naar huis om het laatste uur van OVT mee te maken, het radioprogramma waarin deze keer de Libris Geschiedenisprijs zou worden uitgereikt. We vielen in op het moment dat net de tweede van de vijf nominaties wat uitgebreider behandeld werd en we vervielen meteen in de ernstige fout… Continue reading

22 oktober 2025 Ik had haar verteld dat de bus om 14 uur 11 zou arriveren. Dat had ik net op de dienstregeling gezien, zei ik erbij. ‘Dan ga ik zitten,’ maar ze zat nog niet op het bankje van het hokje of ze stond al weer op. Zonder rollator. ‘Waar ziet u dat dan,… Continue reading

Tijdens de wandeling van Vlaardingen naar Delft 2 18 oktober 2025 De blaadjes aan de bomen van het Tanthooftbos lijken licht te geven. En dat niet alleen. Omdat er al veel blad bezig is tot brij op de grond te vervallen, zijn de achtergebleven blaadjes kleine zelfstandigen geworden. Ze doen kunstjes met het licht, met… Continue reading

Tijdens de wandeling van Vlaardingen naar Delft – 18 oktober 2025 Vlaardingen Holy. Dat staat met lichtende letters op het scherm: Begraafplaats Vlaardingen Holy. ‘We rijden naar onze eindbestemming, Aat,’ zeg ik. Hij antwoordt dat we allemaal in dezelfde bus zitten. Weliswaar stappen we eerder uit, bij halte Overdrevenpad, maar we hadden net zo goed… Continue reading

(een derde en laatste vervolg) 16 oktober 2025 De digitale versie van het beeld waarin Gerard in 1998 mijn gedicht verwerkte, kreeg ik twee dagen later binnen, met als commentaar ‘Dat viel nog niet mee.’ En ‘Het verhaal komt later.’ Dat later was afgelopen vrijdag toen we lunchten op het Anna Paulownaplein, midden op een… Continue reading

(een tweede vervolg) jij maakte ’t landschap grijs en zachten waar de wind in je gezichtja hoor de wind legde zich neerop het papierik nam dit waarhalf hangend in een linnen stoelde ogen saamgeknepen voor de zonjouw zonnebril stond in je haarjouw ogen dansten over water struikensoms een boom over het blad en langs je… Continue reading

(een eerste vervolg) 13 oktober 2025 Ik citeer uit de Och Heden van 15 september. ‘Vanaf mijn dag één heb ik de Tjonger bij de vlek die nog steeds Schoterzijl heet een prachtige plek gevonden.’ Nog een citaat: ‘Misschien vind ik dit stukje water nog wel mooier dan toen, mooier zelfs dan die keer dat… Continue reading

10 oktober 2025 Af en toe schrijf ik stukjes die ik vervolgens vergeet over te tikken of op de site te zetten, zoals het stukje hieronder. Dat is van 30 september dat ik schreef op de ochtend nadat Piet en Tien na ruim een maand weer vertrokken waren naar Nieuw-Zeeland. Omdat de taxi een kwartier… Continue reading