Categorie: Och heden

30 mei 2026* We eten een eenvoudige lunch op een terras dat al gauw dertig parasols telt, waaronder een die in zijn uppie voor de meeste terrassen veel te groot zou. Dat is niet de reden om naar Chateau Chinon te gaan, maar nu we er toch zijn, kan ik net zo goed die parasols… Continue reading

29 mei 2026 Ook heel lang geleden vierden we in deze omgeving onze vakantie. 1975, samen met Gerard en Josje. Twee tenten en een geleende auto, maar geen stoeltjes of luchtbedden. Weer wel met een primus en met de pannenset, zeven jaar daarvoor gekocht bij V&D, voor vier gulden zoveel. Maar daar gaat het allemaal… Continue reading

28 mei 2026 Overdag lees ik plukken  uit de Michelingids over de Bourgogne. Dat zijn boeken die een week of wat onmisbaar zijn en een paar jaar later, als het sentiment verdwenen is, in de papierbak verdwijnen. Je kunt ze beter binnen een paar maanden naar een kringloop brengen. Of, zoals deze keer, ze van… Continue reading

26 mei 2026* Vanmiddag, onderweg naar Avallon, zag ik een tak op de weg liggen die ik niet bewust zou hebben opgemerkt als die niet vlak voor de auto omhoog gebogen zou zijn en paniekerig was gaan trillen. Het was geen tak, maar een slang die tot twee tellen terug nog had liggen sudderen op… Continue reading

25 mei 2026* De hitte weet ons te vinden, maar het huis blijft aangenaam, 24 graden op het heetst van de dag, volgends de digitale thermometer op het aanrecht. Gisteren heb ik hem even buiten op een tuintafeltje gezet. Hij had er niet veel tijd voor nodig om 36.2 aan te geven. Indrukwekkend voor een… Continue reading

23 mei 2026* Wijds kun je het uitzicht vanuit onze kamer niet noemen: een smalle weg waarvoor je bijna loodrecht naar beneden moet kijken om die te zien, aan de overkant twee huizen die in een hoek om een verwilderde tuin staan. De tuin wordt vooral als opslagplaats gebruikt. De kleinere woning links is er… Continue reading

26 mei 2026 Bij de eerste camera’s zag je de boel op zijn kop staan als je door de zoeker keek. Dat is een. Twee is een opmerking die Gerard ooit maakte: als je een tekening of schilderij op zijn kop zet, kun je vaak zien of de compositie klopt. In de tijd dat ik… Continue reading

16 mei 2026 Als zij een clownsneus opzet, is Carly niet een ander. Ze is dan juist zichzelf. Wel op een andere manier dan zonder die rooie dop, maar een ander is ze niet. Je kunt beter zeggen dat zij het dankzij die neus mogelijk maakt om te zijn wie zij ook is. En dat… Continue reading

12 mei 2026 Woensdagmorgen was daar dus de vrouw die met een huilend kind midden op straat zat. Ik schreef erover. Diezelfde dag, ’s middags, fietste ik met Lukas van Bunnik naar Tuindorp. Dat is zeven kilometer en zoiets zou te doen moeten zijn voor een jongen van tien, leek me, al is het fietsen… Continue reading

8 mei 2026 Nog geen 500 meter van huis trof ik een gevallen vrouw aan, met huilend kind op schoot. Midden op de weg. Een rustige straat, dat wel. Maar toch, ze zat er wel en zeer tegen haar zin. Ze zat er al toen ik kwam aangefietst, maar moeilijk was het niet om te… Continue reading

5 mei 2026 Vanwege zijn goedlachsheid denk ik dat iemand als Mark Rutte geen hofnar nodig heeft. In zijn geval denk ik eerder aan iemand die niet eens zoveel zegt, maar die wel indringend kijken kan en die zucht, niet dramatisch, niet heel duidelijk en toch genoeg voor de heer Rutte om even stil te… Continue reading

25 april 2026 Er valt niet veel over te zeggen maar het leven was er bijzonder goed. We zaten er in de zon en zo heel lang heeft dat niet eens geduurd. Anderhalf uur, twee? Ik weet het niet. De tijd stond er stil. Dat was het vooral. Op de stoelen in de tuin, ook… Continue reading

23 april 2026 We zaten op rij 31, stoel 57 en 58 en dat is ver genoeg om de  onbereikbaarheid van een grote artiest als Paul Simon goed tot je door te laten dringen. De toch al niet zo grote man was gekrompen tot het soort mannetje dat ik vroeger wel op een schip over… Continue reading

18 april 2026 De Tweede Maasvlakte werd Tuur door de neus geboord. Hij had er graag een keertje willen fietsen en daar was het nooit van gekomen. Omdat de daarvoor geplande pont pas over een maand weer gaat varen, liep (fietste) het anders. Wel fietsten we door mijn geboorteland. Tuur en ik kennen elkaar al… Continue reading

17 april 2026 Met fietsen had de eerste helft van de dag en van de reis amper te maken. De trein bracht ons met fiets en al naar Dordrecht. Daar reden we nog geen kilometer om ons allereerst uitgebreid met Turner bezig te houden, de man met die fraaie voornamen: Joseph Mallor William. Van hem… Continue reading