23 mei 2026*
Wijds kun je het uitzicht vanuit onze kamer niet noemen: een smalle weg waarvoor je bijna loodrecht naar beneden moet kijken om die te zien, aan de overkant twee huizen die in een hoek om een verwilderde tuin staan. De tuin wordt vooral als opslagplaats gebruikt. De kleinere woning links is er verreweg het beste aan toe maar mist de allure van het landhuis ernaast.
Er komt een man uit het huis links. Emmer in zijn hand. Herdershond sjokt achter hem aan. Dit gebeurt op het moment dat ik juist naar de verweerde gevel van het ooit geriefelijke landhuis ernaast kijk. Achter een wildgroei van bomen verscholen, verweerd, schilferend en schimmelend wit. De witte pleisterlaag heeft zijn tijd gehad. Witte huizen zie je wel meer in deze regio tussen Brussel, Charleroi en Namen.
Door de stuclaag zie ik het patroon van de stenen eronder, door de mate van verwering en schimmel. Het kan niet anders of ook de muren zelf zijn aangetast. Daar keek ik dus naar als de man en zijn hond mijn aandacht trekken door naar buiten te komen. Zijn emmer gooit hij leeg in een holte, een overwoekerd gat in de tuin. Hij loopt vervolgens niet terug, maar vervolgt zijn route naar de weg onder me. Pas door wat verder uit het raam te buigen, zie ik dat de hond daar al is gaan zitten, midden op het weggetje. Hij krijgt een aai over zijn kop van de man. Nog een. Als de man weer verder
loopt, in een halve cirkel naar de zijkant van het kleinere huis, blijft de hond zitten. Even later komt de man weer tevoorschijn, door dezelfde deur als daarstraks. Hij is er niet door naar binnen gegaan, of heb ik niet opgelet? Weer met een emmer water. Die gooit hij ook leeg, op een andere plek in de tuin. Geen idee waarom daar.
Het huis doet me denken aan een schilderij van Constant Gabriël. Daar ben ik twee jaar geleden verliefd op geworden, op dat schilderij. In Groenendaal (bij Brussel) heet het. Veel schilders van de Haagse School woonden en werkten in de tweede helft van de negentiende eeuw een lange tijd in en om Brussel. Dit schilderij van Gabriël uit 1866 vind je in het Mesdagmuseum in Den Haag. Daar zag ik het dus hangen.
Het is niet hetzelfde huis als het aftandse pand tegenover mij, helemaal niet, en toch zou het zomaar gekund hebben. Bij Gabriël staat het huis veel meer in de ruimte van het land, verder weg, wat niet weg neemt dat ook van ver af, en 160 jaar terug in de tijd, het wit van dat huis zichtbaar belaagd is. Het land om het huis ziet er goed onderhouden uit. Zou wel leuk geweest zijn als er op het schilderij een man met een emmer had gestaan. En een hond, ergens tussen de heggen.
* De stukjes van 23 mei tot en met 5 juni komen wat later op de site dan bedoeld.