29 mei 2026
Ook heel lang geleden vierden we in deze omgeving onze vakantie. 1975, samen met Gerard en Josje. Twee tenten en een geleende auto, maar geen stoeltjes of luchtbedden. Weer wel met een primus en met de pannenset, zeven jaar daarvoor gekocht bij V&D, voor vier gulden zoveel. Maar daar gaat het allemaal niet om.
Het gaat erom dat we toen vrijwel dagelijks tripjes maakten met de auto. We picknickten onderweg (nu lunchen we ergens) en stopten net als nu bij oude kerkjes en bij brocantes. En we reden naar panorama’s, in elk geval drie keer. In een fotoalbum thuis moeten er nog twee foto’s zijn, aan elkaar geplakt om een beetje recht te doen aan het uitzicht. Het kan niet anders of ze hebben geleden onder de slechte kwaliteit die kleurenfoto’s indertijd hadden. Vooral herinner ik me de wanhoop die me toen overviel, treurigheid is misschien een beter woord, toen ik daar stond en in de verte keek. Zoveel uitgestrektheid ging mijn besef natuurlijk te boven, maar vooral verpletterde de ruimte me. Of ik daar toen iets van heb laten merken, van die plotselinge golf van
neerslachtigheid, kan ik je niet meer vertellen. Tot mijn geluk was ik toen de enige van ons vieren die een rijbewijs had en dat klimmen en dalen en slingeren van links naar rechts op onbekende wegen maakte me daarna weer een stuk vrolijker.
Tussen toen en nu zitten veel landschapsschilderijen van mensen die wèl iets kunnen met adembenemende ruimtes. En daar werd en word ik juist vrolijk van, van land- en zeeschappen. Het een zal met het ander te maken hebben. Daarnaast heb ik geleerd om te midden van landschap wijd en zijd onder de indruk te raken van een graspol of zo.
Vanmiddag reed ik alleen naar de Mont de la Justice, hier vlakbij. Ik zag er wel een beetje tegenop. Er lag daar toch geen vlaag mismoedigheid op me te wachten beginnend bij het hellend gras direct voor de punten van mijn slippers? Zoals toen? Dat was niet zo, maar erg onder de indruk was ik ook niet. Er moet wel iets zijn wat je triggert. Maar niks hoor, geen leuke leeuwerik, niet ergens het rode autootje van Pieter Post. Geen zeearend die in zijn vlucht je camera meeneemt en die je langzaam, heel langzaam een punt ziet worden en daarna niks.
* De stukjes van 23 mei tot en met 5 juni komen wat later op de site dan bedoeld.