Categorie: Och heden

26 mei 2026* Vanmiddag, onderweg naar Avallon, zag ik een tak op de weg liggen die ik niet bewust zou hebben opgemerkt als die niet vlak voor de auto omhoog gebogen zou zijn en paniekerig was gaan trillen. Het was geen tak, maar een slang die tot twee tellen terug nog had liggen sudderen op… Continue reading

25 mei 2026* De hitte weet ons te vinden, maar het huis blijft aangenaam, 24 graden op het heetst van de dag, volgends de digitale thermometer op het aanrecht. Gisteren heb ik hem even buiten op een tuintafeltje gezet. Hij had er niet veel tijd voor nodig om 36.2 aan te geven. Indrukwekkend voor een… Continue reading

23 mei 2026* Wijds kun je het uitzicht vanuit onze kamer niet noemen: een smalle weg waarvoor je bijna loodrecht naar beneden moet kijken om die te zien, aan de overkant twee huizen die in een hoek om een verwilderde tuin staan. De tuin wordt vooral als opslagplaats gebruikt. De kleinere woning links is er… Continue reading

26 mei 2026 Bij de eerste camera’s zag je de boel op zijn kop staan als je door de zoeker keek. Dat is een. Twee is een opmerking die Gerard ooit maakte: als je een tekening of schilderij op zijn kop zet, kun je vaak zien of de compositie klopt. In de tijd dat ik… Continue reading

16 mei 2026 Als zij een clownsneus opzet, is Carly niet een ander. Ze is dan juist zichzelf. Wel op een andere manier dan zonder die rooie dop, maar een ander is ze niet. Je kunt beter zeggen dat zij het dankzij die neus mogelijk maakt om te zijn wie zij ook is. En dat… Continue reading

12 mei 2026 Woensdagmorgen was daar dus de vrouw die met een huilend kind midden op straat zat. Ik schreef erover. Diezelfde dag, ’s middags, fietste ik met Lukas van Bunnik naar Tuindorp. Dat is zeven kilometer en zoiets zou te doen moeten zijn voor een jongen van tien, leek me, al is het fietsen… Continue reading

8 mei 2026 Nog geen 500 meter van huis trof ik een gevallen vrouw aan, met huilend kind op schoot. Midden op de weg. Een rustige straat, dat wel. Maar toch, ze zat er wel en zeer tegen haar zin. Ze zat er al toen ik kwam aangefietst, maar moeilijk was het niet om te… Continue reading

5 mei 2026 Vanwege zijn goedlachsheid denk ik dat iemand als Mark Rutte geen hofnar nodig heeft. In zijn geval denk ik eerder aan iemand die niet eens zoveel zegt, maar die wel indringend kijken kan en die zucht, niet dramatisch, niet heel duidelijk en toch genoeg voor de heer Rutte om even stil te… Continue reading

25 april 2026 Er valt niet veel over te zeggen maar het leven was er bijzonder goed. We zaten er in de zon en zo heel lang heeft dat niet eens geduurd. Anderhalf uur, twee? Ik weet het niet. De tijd stond er stil. Dat was het vooral. Op de stoelen in de tuin, ook… Continue reading

23 april 2026 We zaten op rij 31, stoel 57 en 58 en dat is ver genoeg om de  onbereikbaarheid van een grote artiest als Paul Simon goed tot je door te laten dringen. De toch al niet zo grote man was gekrompen tot het soort mannetje dat ik vroeger wel op een schip over… Continue reading

18 april 2026 De Tweede Maasvlakte werd Tuur door de neus geboord. Hij had er graag een keertje willen fietsen en daar was het nooit van gekomen. Omdat de daarvoor geplande pont pas over een maand weer gaat varen, liep (fietste) het anders. Wel fietsten we door mijn geboorteland. Tuur en ik kennen elkaar al… Continue reading

17 april 2026 Met fietsen had de eerste helft van de dag en van de reis amper te maken. De trein bracht ons met fiets en al naar Dordrecht. Daar reden we nog geen kilometer om ons allereerst uitgebreid met Turner bezig te houden, de man met die fraaie voornamen: Joseph Mallor William. Van hem… Continue reading

16 april 2026 Halverwege mijn fietsrondje staat een grote indrukwekkende boom die me pas een maand geleden is opgevallen in al zijn donkerte en de massiviteit ervan. Geen boom om onopgemerkt te blijven. Maar mij is dat dus jaren achtereen gelukt. Ter verontschuldiging: het fietspad kruist hier juist de toegangsweg naar de Maarsseveense Plassen, vanaf… Continue reading

13 april 2026 Vorige week. Boven het stopcontact zaten twee witte vlekjes. Je moest er wel de tijd voor nemen om ze te zien, maar dat is voor een meisje van drie dat er af en toe haar middagdutje doet geen probleem. Ook niet als de dikke gordijnen dicht zijn. Dat slapen ’s middags is… Continue reading

10 april 2026 Het kruis om mijn nek rammelde niet aan zijn ketting zoals een amper te temmen dier kan doen. Volgens de verhalen dan; eerlijk gezegd kan ik me niet zo gauw een beeld uit mijn leven van alledag voorstellen waarin een beest voorkomt met een ketting om zijn nek of poot. Ik heb… Continue reading