Paul Simon

We zaten op rij 31, stoel 57 en 58 en dat is ver genoeg om de  onbereikbaarheid van een grote artiest als Paul Simon goed tot je door te laten dringen. De toch al niet zo grote man was gekrompen tot het soort mannetje dat ik vroeger wel op een schip over de Nieuwe Waterweg zag langskomen. Het kind dat ik was, droomde ervan zo’n mannetje een keer mee naar huis te nemen, als een soort Dappere Dodo, maar dan zonder touwtjes of iets*. Vanaf zijn stoel op het podium, meestal met gitaar op schoot, heeft Paul Simon ons waarschijnlijk helemaal niet gezien, de jongste en mij. Maar we waren er wel en hoorden zijn ruim een half uur durende Seven Psalms. Daar zijn de mensen helemaal niet voor gekomen, dacht ik nog. Deze zonder onderbreking gebrachte muziekstukken lijken ontstaan op het punt van verdwijnen, zou je kunnen zeggen. Muzikale zeepbellen zijn het, met kalme, beheerste, maar toch ook bijzonder bespeelde instrumentren en gezongen met een stem die op breken staat. Dat mag ook voor een zanger van 84 die altijd al over een ingetogen timbre beschikte. Maar zonder dit project zou het waarschijnlijk nooit tot een tweede afscheidstoernee gekomen zijn, deze herkansing. Nu had ik Seven Psalms de afgelopen paar jaar meermalen beluisterd en er ook een documentaire over gezien. Er was wat geloop in de net niet overvolle zaal. Incontinentie, prostaatgedoe? Dat kan bij een publiek met veel zestigplussers. Of dachten mensen: ik kom na de pauze terug, als het ruigere (sic!) werk begint? Ik weet het niet. Wel viel me op dat  het publiek stil en aandachtig kon zijn en dat ook de kwetsbare stem van Simon het zingend nog goed deed, zelfs paste bij dit nieuwe werk van hem. Wat een indrukwekkende musici trouwens op het podium en wat was het geluid voortreffelijk

ingesteld. Af en toe zat ik met mijn ogen dicht. Hoefde ik dat poppetje in de verte niet te zoeken. Die zat toch al fluisterzacht bij mijn oor. Soms zocht ik naar het instrument dat ik hoorde. Keek bijvoorbeeld naar de man achter de xylofoon, hoorde de tweeklank, zag hoe hij vervolgens zijn stokken neerlegde en drie stappen verderop het klokkenspel liet horen. Die afstand zien, die stappen naar een volgend geluid, bevielen me.

Na de pauze volgde bekender werk. De muziek was er en de zanger wist het beperktere bereik van zijn stem goed te compenseren door een octaaf lager te gaan of een toon een secunde minder hoog te nemen. Er was een bleef veel kwaliteit. Die prachtige nummers van ooit. En het sentiment. Bij 50 Ways to leave your lover noemde Simon de belangrijke bijdrage van drummer Steve Gadd in 1975. De roffel leek wel van dezelfde drummer. Dat was ook zo, bleek naderhand. Het licht viel op de man van de trommels en Paul Simon stak zijn hand naar achteren. Steve Gadd, zei hij. Dat ontroerde me. Dat de zanger Paul Simon was wist ik, dat de zangeres die af en toe langskwam Edie Brickell was, wist ik ook: had ik geleerd van de documentaire over Seven Psalms. Ze zijn al een jaar of vijfendertig getrouwd. Maar dat deze Steven Gadd op mijn elpee van ooit dezelfde was als de man die nu op mijn trommelvliezen trommelde, nee. Hij was niet de enige musicus van ooit.

Na de tweede toegift kwam Paul Simon nog een keer alleen terug op het podium. Klein. Hij pakte zijn gitaar. Sound of Silence, solo. In 1966 kocht ik de dag voor Kerst als elpee het Paul Simon Songbook. Daarop ook Sound of Silence, akoestisch en zonder Garfunkel, ik kende toen alleen de remixte versie. De akoestische van Simon zonder Garfunkel was een verrassing toen. Nu weer. Heel dichtbij. Rij 31.

^{* Wie Dappere Dodo was? Een soort mannetje zoals je dat op schepen voorbij kon zien komen, maar Dappere Dodo was een pop, die dankzij touwtjes en dunne staafjes bewegen kon. Jeugdsentiment.}