25 mei 2026*
De hitte weet ons te vinden, maar het huis blijft aangenaam, 24 graden op het heetst van de dag, volgends de digitale thermometer op het aanrecht. Gisteren heb ik hem even buiten op een tuintafeltje gezet. Hij had er niet veel tijd voor nodig om 36.2 aan te geven. Indrukwekkend voor een wandelingetje of, zoals zondagmorgen, een fietstochtje van hier naar het dorp. Of nee, van Bazoches terug naar hier . En wat dacht je van een bezoek aan Vézelay. Gelukkig maar dat die basiliek er staat. Al 900 jaar trouwens. Gisteren bleven we vooral thuis en telkens vond ik een plekje buiten in de schaduw. Ook daar was het warm, maar van zitten word je niet moe. Maar je verbrandt wel. In de schaduw, nota bene. Ik in ieder geval wel. Rode borst en schouders, rode knieën en voeten. Of we dan geen zonnebrandcrème hebben? Zeker wel, en ook aftersun zit tussen de toiletspullen. We zijn goed voorbereid. Die aftersun heb ik zowel gisteren als vandaag gebruikt. Gewone zonnebrand trouwens ook weer, al heb ik mijn shirt toch maar aan gehouden vandaag. Daarop staat Santa Chiara afgebeeld. Die
hield van lijden en zelfkastijding. Of ze van bier hield, weet ik dan weer niet. Je zou het zomaar denken, want het is ook een biermerk. Vandaar dat shirt.
Er is wel het een en ander misgegaan bij de voorbereiding van onze reis. Spullen vergeten, verkeerde dingen meegenomen. Zo kan ik mijn laptop hier niet opladen omdat ik de oplader van een andere laptopje in de tas heb gestopt. En er is meer. Ik hoop er niet op terug te komen. Op de weg hierheen, eergisteren, bij Troyes nog een sterretje in de voorruit. Vandaag zijn ze dicht, maar morgen maar een Carglass opzoeken.
Ik herlees De kathedralenbouwers van Georges Duby. Dat past wel bij ons verblijf in deze contreien, leek me. Als ik in de tuin opkijk van mijn boek, trekt mijn oog naar de gigantische boompartij in de verwilderde tuin hiernaast. Al weer een verwilderde tuin, inderdaad. Die bomen bij elkaar lijken samen wel één wereldboom. Intussen de stammen geteld: dertien. Van verschillende bomen, een eik, een rode esdoorn en een gewone, een paar berken. Dacht bij die rode eerst aan een beuk, maar blad en zaadstrengen vertellen toch echt dat het om een esdoorn gaat. En bij elkaar dus een harmonieuze eenheid. Vogels zijn er ook, heel veel. Ze laten zich niet uitzetten. Er zit geen stopknopje op hun geluidsklokje.
* De stukjes van 23 mei tot en met 5 juni komen wat later op de site dan bedoeld.