30 mei 2026*
We eten een eenvoudige lunch op een terras dat al gauw dertig parasols telt, waaronder een die in zijn uppie voor de meeste terrassen veel te groot zou. Dat is niet de reden om naar Chateau Chinon te gaan, maar nu we er toch zijn, kan ik net zo goed die parasols even tellen. Dit stadje waar François Mitterand voor zijn presidentschap heel lang burgemeeester was en waaraan hij zijn hart verpandde, heeft een museum waarin de relatiegeschenken zijn verzameld die hij kreeg bij zijn officiële bezoeken aan het buitenland. De vrouw van wie wij ons onderkomen bij Bazoches huren, heeft het ons aangeraden. Zij noemde geen Vézelay toen ik haar vroeg wat we in deze omgeving vooral niet mochten missen, ook geen Fontenay, zij kwam meteen op de proppen met het voormalige Karthuizer klooster waar je nu dus de geschenken van Mitterand kunt aantreffen.
Toch is dat niet de eerste reden om naar Chateau Chinon te rijden. Ons faat het vooral om de afstand. We willen met deze hitte (het blijft drie-, vierendertig graden) niet nodeloos ver gaan rijden om dan na wat amechtig slenteren in een stad het hele stuk ook weer terug te moeten. Onze discussie bij
de lunch gaat over de zachtgele Melittapot mét bijpassend filter, puntgaaf, circa 1960, die we zojuist voor maar €47,= hebben gezien, een paar honderd meter terug. Gaan we straks wel of niet terug? We nemen een hap. ‘Adriaan en Ank wonen hier toch niet ver vandaan?’ vraagt Mente zich af. Ik zoek het op. ‘Klein uurtje verderop. Ik kan ze bellen.’
‘Dag Len.’ Dat is Adriaan en hij zit momenteel in Nederland. ‘Dan is een bezoekje aan Luzy niet handig,’ veronderstel ik. Dat vind Adriaan wel jammer, maar ze komen met een paar dagen weer deze kant op. ‘Dan ben je welkom. Ik bel je. Waar zit je nu? In Chateau Chinon! Dan moet je echt even bj Mitterand langs. Heel leuk is dat.’
Nu ook Adriaan erover begint, moeten we wel. En inderdaad: erg leuk. Mooie spullen en een variatie waar ik als schilderijenfetisjist niet aan gewend ben.
‘Mooie foto’s gemaakt?’ vraagt de vrouw achter de balie. Vijf, zes woorden van mijn kant zijn voldoende voor haar om te zeggen dat ik wel in het Nederlands verder mag gaan. Dat zegt ze nog in het Frans, maar in het Nederlands vraagt ze of ik vanaf het terras achter de tuin van het uitzicht heb genoten. ‘Dat is prachtig. Echt de Morvan op z’n mooist.’ Ik heb het lef niet te zeggen dat dat van mij niet hoeft en sjok terug. Mooi, inderdaad.
‘Je Melittapot,’ roept Mente onderweg naar huis. O ja, dat potje, nooit meer aan gedacht.
* De stukjes van 23 mei tot en met 5 juni komen wat later op de site dan bedoeld.