Auteur: Len Borgdorff

17 april 2026 Met fietsen had de eerste helft van de dag en van de reis amper te maken. De trein bracht ons met fiets en al naar Dordrecht. Daar reden we nog geen kilometer om ons allereerst uitgebreid met Turner bezig te houden, de man met die fraaie voornamen: Joseph Mallor William. Van hem… Continue reading

16 april 2026 Halverwege mijn fietsrondje staat een grote indrukwekkende boom die me pas een maand geleden is opgevallen in al zijn donkerte en de massiviteit ervan. Geen boom om onopgemerkt te blijven. Maar mij is dat dus jaren achtereen gelukt. Ter verontschuldiging: het fietspad kruist hier juist de toegangsweg naar de Maarsseveense Plassen, vanaf… Continue reading

13 april 2026 Vorige week. Boven het stopcontact zaten twee witte vlekjes. Je moest er wel de tijd voor nemen om ze te zien, maar dat is voor een meisje van drie dat er af en toe haar middagdutje doet geen probleem. Ook niet als de dikke gordijnen dicht zijn. Dat slapen ’s middags is… Continue reading

10 april 2026 Het kruis om mijn nek rammelde niet aan zijn ketting zoals een amper te temmen dier kan doen. Volgens de verhalen dan; eerlijk gezegd kan ik me niet zo gauw een beeld uit mijn leven van alledag voorstellen waarin een beest voorkomt met een ketting om zijn nek of poot. Ik heb… Continue reading

7 april 2026 Op de kop af zestig jaar geleden kwam Ank achter het bureau te zitten. Dat was een hele verandering. Tot nog toe hadden daar twee oudere mannen gezeten, meestal alleen ’s ochtends. Nu een meisje van achttien, bijna negentien. En niet voor een halve dag – waar ik als scholier vrijwel niets… Continue reading

In Poësis 255* 4 april 2026 Op het omslag een schaakbord dat door de lucht zweeft. De meeste stukken hielden al niet meer stand op het veld van acht bij acht. Alleen de witte koning en koningin en een loper houden stand. De zwarte koning kantelt. Er valt meer over deze tekening van Harrie Geelen… Continue reading

22 maart 2026 Je kunt beter van kleurschakeringen spreken dan van kleur. Hun vormen zijn variaties op een eeuwig thema en hun oorsprong mag bewogen zijn, duinen zijn vooral een zachte stilstand. Ze zijn overzichtelijk, bieden luwte. Zijn zacht. Om te zien, om te voelen. Om over te dromen, om naar te verlangen. Om te… Continue reading

19 maart 2026 Ik slaap al jaren met een knuffel in mijn bed. Ik zou niet zonder kunnen. In mijn kinderjaren was dat anders. Een gemis werd dat pas toen Joris bij me op de kamer kwam te slapen. Die had er drie. Allereerst was daar de door tante Jo gebreide, slungelige pop Krelis. Daarna… Continue reading

15 maart 2026 De banner meet meters bij meters, dus ik kan er wel langsfietsen als ik de Kooidijk op rijd, maar ik kan er niet omheen. Ik stap zelfs af om later wat ontdaan verder te rijden. Meende ik mijn gebruikelijke rondje te doen om lijf en kop en leden even uit te laten… Continue reading

7 maart 2026 Van december 1954 tot januari 1967 was dit mijn uitzicht. Zo’n beetje. Alle bebouwing op de voorgrond is vervangen. Schuren stonden toen niet achterin de tuin, maar juist dichtbij huis, behalve dan de garage rechts. Daar stond een andere garage, eentje met een puntdak waarvan de hoek zo flauw was dat je… Continue reading

3 maart 2026 Drie keer zagen we elkaar in 2025. De eerste keer kwamen we naast elkaar te zitten bij de uitvaart van de vrouw van een collega en de derde keer bij de uitvaart van die collega zelf. Toen herbevestigden Nico en ik onze afspraak om elkaar na zoveel jaren weer eens op te… Continue reading