Weer terug

Naderhand kwam er gisteravond nog een onweer over Hameln heen dat een paar uur duurde. Veel licht, veel gedonder, maar hoog. Wel om wakker van te blijven, niet om snel een andere plek te zoeken. Jammer dat de tent daarom vanmorgen nat de zak in ging. Ook jammer trouwens dat we bij het ontbijt zonder brood zaten. Dat verklaarde de lege plastic zak tussen onze tenten. Ik meende toch echt gisteravond geen rommeltje te hebben achter gelaten. Had er speciaal nog even naar gekeken. Wat voor dier had het brood uit een van de tassen in mijn voortent gesleept? Jammer ook dat ik net naar het station was geweest om alvast kaartjes te regelen – was helemaal niet nodig geweest; nu moest Tuur nog even voor brood op pad. Daarbij verloor hij… zijn bril, een pasje, een portemonnee? Wat verloor hij toch? Hoe dan ook, hij vond het op de terugweg weer terug. Heel knap ook. De trein bood gelegenheid voor een terugblik. We waren voldaan. Nam niet weg dat Tuur bleef zitten met de vraag waarom we onderweg zo vaak vrouwen tegengekomen waren die een hond uit lieten. Veel vrouwen, veel honden. Ruim voor Enschede al en tot gisteren toe. Jongere vrouwen met grote honden, oudere dames met kleine. Kinderen of mannen met honden kwamen we ook wel tegen – in het weekend iets meer – maar vooral om duidelijk te maken dat zij de uitzonderingen waren. Ik zei dat vrouw en hond elkaar zochten, wat niet waar is. Een hond zoekt niet een bazin. Een vrouw wel een hond.

Veiligheid, meende Tuur, die vrouwen zoeken veiligheid. Angst is hun drijfveer. Daarom ga

je toch niet met een hond langs verlaten velden wandelen? Blijf dan thuis, bij je alarminstallatie. Waarom zou je in nergenshuizen gaan lopen om je onveilig te voelen? Zouden oudere vrouwen zich trouwens veiliger voelen, minder bang zijn? Waarom anders die kleinere honden? Even zo goed: een hond met al zijn hebben en houden en gedoe neem je toch niet om je anderhalf uur per dag wat veiliger te voelen tussen het graan? Ik opteerde meer voor de sociale component. We hadden alle tijd om het hierover niet met elkaar eens te worden, haalden er zelfs ai bij, overwogen ook geschikte onderzoeksvragen en voor welke doelgroep die er moesten komen. Was er verschil tussen stad en land?

Na Hengelo leerden we dat je in de trein geen tas meer op de stoel naast je mag zetten. ‘Ik zeg gewoon dat ik ergens wil zitten,’ zei Tuur. Ik doe dat minder snel. Geneer me al als iemand me een zitplaats aanbiedt. Ouwe man gesignaleerd, denk ik dan. Wij hadden nu trouwens een ouwe zak naast ons. Wij waren braaf. Dat vond de conducteur ook. We werden door haar met alle egards behandeld tijdens haar dienstrit. Ze stuurde mensen weg uit de tussencabine toen we onze fietsen aflaadden. De bagage moest in rekken; zo kon er nog een fiets bij. Dat gebeurde niet tijdens onze rit. Bij stops zagen we wel mensen met fietsen, maar de ijverige conducteur zag er op toe dat er niet per ongeluk twee fietsen bij kwamen. Zo kwam er geen enkele fiets meer bij. Als we verder reden, zagen we ontgoochelde mensen onverrichterzake op het perron staan, handen aan het stuur van een fiets. Daarna ging de conducteur weer verder om mensen duidelijk te maken dat ze hun tas in het bagagerek moesten leggen. Of op schoot nemen. Kaartjes controleren deed zij niet.

De reis terug verliep gesmeerd. De heenreis was leuker.

Wordt vervolgd. Over een jaartje.