Verwarring

In het Moleskinboekje staan de namen van plaatsen en plekken die we deze vakantie vooral moesten bezoeken. Van Cluny is het niet gekomen, te ver voor een dagje heen en weer; Beaune ook niet: vorige week was het te warm om gezellig een dagje door een stad te gaan lopen. Guédelon bleef tot vandaag op de  planning staan, maar ik sta nog te wankel op mijn benen om een hele dag in en om een kasteel in aanbouw rond te slenteren. Lormes stond daarentegen niet op mijn lijst, maar daar ontdekten we wat leuke brocantes. Moesten we even langs. We hebben er iets gekocht en daarna lunchten we in een gelegenheid die ons terugbracht naar wat ik me voorstel van het Frankrijk van vroeger. We hebben het over Palais de l’Ormerie. Dat paleis is me een raadsel, maar aangenaam en lekker was het er wel. Vijftig jaar geleden zag het er mogelijk net zo uit als nu en ook toen zouden we het gedateerd gevonden hebben, al kan ik er wel met een pasje betalen, bij de oude man die daar misschien een halve eeuw geleden ook al bediende. Een vriendelijke man die me wel meewarig aankeek toen ik om alcoholvrij bier vroeg. Voor de iets verderop gelegen brocante, met twee jonge eigenaars, moest ik eerst elders in het stadje geld uit de muur trekken.

Geen Cluny, geen Beaune, dus en ook geen Guédelon, maar we hebben genoten. Alleen al het hier en nu is een verademing. Je zit aan tafel (binnen of buiten) en kijkt kilometers

weg. Aan de voorkant zie je in de verte bomen op een helling. Het lijkt wel op een reisgezelschap dat afdaalt. Een karavaan.
Alhoewel, ze staan stil. Achter kijk je in de verte naar Empury en verder is in die anderhalve week het kerkje van St Martin bezig achter het groen van bomen te verdwijnen, dat heerlijk stoffige dorpje met lekker brood en een uit het Openluchtmuseum geplukte Mairie. Pas voorbij Empury kun je St Martin du Puy in volle glorie zien liggen, maar ik merk nu dat in mijn hoofd die twee beelden, het uitzicht vanuit de achtertuin en het zicht voorbij Empury, in elkaar geschoven zijn zodat ik vanaf hier beide dorpjes kan zien liggen. Een mentale photohop.

Gisteren droomde ik trouwens van Monster. Ik lag in mijn slaapkamer op wat ooit Choorstraat 131 heette. Mijn bed een kwartslag gedraaid, zoals hier in Les Champignolles le Bas. In mijn slaap gingen de kassen van het Westland van ooit een verbond aan met de glooiingen in het groen van de Morvan. Daar werd Monster overigens een stuk mooier van. Ik voelde me erg thuis toen ik wakker werd. Wel jammer van die rare druk op mijn slapen links en rechts en mijn darmen doen ook raar. Zo is er altijd wat.

_{* De stukjes van 23 mei tot en met 4 juni komen wat later op de site dan bedoeld.}