13 juli 2025
Jaarlijks vindt bij de Maarsseveense Plassen het Ultrasonic Festival plaats. Ook gisteren. Op die dag gebeurt er van alles wat ik op die plek niet zoek. Liever fiets (of zwem) ik er alleen of bijna alleen. Mijn tolerantiezone is overigens behoorlijk breed, dus als ik iemand passeer of tegenkom, dan groet ik vriendelijk, zonder er verder aandacht aan te besteden.
Maar nu met dat festival gaat men toch grenzen over. Dat begon een paar dagen geleden al. Gewoonlijk rond ik de Maarssenveense Plas, de grote dus, via de noordkant om die een paar kilometer verderop, aan de zuidoostpunt achter me te laten. Van de week lukte dat ronden niet, want bij de parkeerplaats van de plas waren schermen geplaatst. Met een beetje volharding lukt het me in dergelijke gevallen meestal wel om mijn fiets langs een afrastering te slepen om daarna, enigszins geïrriteerd, wat nog altijd beter is dan ontdaan, mijn weg te vervolgen. Nu niet. Er was geen doorkomen aan. Ik ben langs de westzijde van de plas naar de Gageldijk gefietst.
De dag daarna koos ik als een banneling voor een tochtje aan de oostkant van de stad. Allemaal vanwege dat verrekte Ultra Sonic Festival.
Er is nog zo’n akelig festival dat mij dwarsboomt bij mijn vaste tochtje. Dat neemt inclusief opbouw en afbraak nog meer tijd in beslag. Ik heb het over het Soendafestival in de Ruigenhoekse polder, maar de narigheid die dat festival met zich meebrengt is dit jaar langs mee heen gegaan omdat Mente en ik toen met vakantie waren. Maar aan Ultrasonic viel dit jaar niet te ontkomen.
Vaste gewoonten houden geen rekening met de feiten van hier en nu. Zodoende fietste ik gisteren, op de dag van het festival zelf, automatisch weer langs de Vecht, Oud-Zuilen in de richting van de Maarsseveense Plassen. Zaterdag is altijd een veel drukkere dag dan anders, daar had ik me tegen gewapend, maar bij de molens al werd het wel erg druk. Ik had op het ‘moment suprême’ niet meer aan dat verrekte festival gedacht. Mijn interne googlemaps zocht naarstig naar alternatieven, maar intussen reed ik wel verder in de mij vertrouwde richting. Toen ik af moest stappen omdat ik verdwaalde tussen toestromende bezoekers maakte zich een vrolijkheid van mij meester die me verraste. Misschien was ik tussen die honderden mensen wel de enige met een fiets. In ieder geval was ik verreweg de oudste die daar rondbanjerde. ‘Kun je honderd meter verderop nog naar rechts?’ riep ik naar twee jongens achter een tafeltje waar je oordopjes kon kopen. ‘Dat kan!’ riepen ze terug. Het kon.
Ik nam net als een paar dagen eerder de vrij te befietsen westkant van de plas, maar aan de zuidkant pakte ik niet de Gageldijk, maar drong ik weer de menigte in om uiteindelijk weer op mijn oude route te komen, op het pad naar de Westbroekse Binnenweg, via een slagboom met een nogal nauwe fietssluis. Handige jongens zoals ik schieten daarom meestal vlak voor die slagboom de berm in en slalommen er langs wat bomen en over wortels omheen. Kwestie van snelheid, lef en stuurmanskunst.
Dat lukte gisteren niet. Een niet aflatende stroom mensen koos deze sluipweg om bij het festival te komen. Pas toen iemand van de andere kant riep dat er al een hele tijd een man met een fiets stond te wachten, hield de stroom even op en kon ik weer verder met mijn route. Míjn route!
* De foto van de doorgang werd op een ander moment genomen.