28 augustus 2025
Na 2013 kwam het beschreven blad heel soms te sprake; het hoorde bij een vrolijk moment van mensen die elkaar zelden zagen – Utrecht en Waiheke liggen niet naast elkaar – maar wel geregeld telefonisch contact hadden en dan kom je wel eens op bepaalde momenten terug. Dat was het.
Op het ogenblik bivakkeren Piet en Tien hier weer een paar weken en zoiets begint met de uitwisseling van cadeautjes, zoals in dit geval bijvoorbeeld van een T-shirt met een enigszins geabstraheerde haka-kop (voor mij) en een schaal (Mente, maar toch ook voor mij) en (weer voor mij en toch ook voor Mente) een geborduurde versie van het blad van het rangiorablad van ooit.
Het blad zelf krijg ik nu ook weer terug, beschreven en wel, al moet je wel je best doen om de tekst van twaalf jaar geleden nog te kunnen lezen. Niet vanwege het handschrift deze keer, maar omdat de kleur van het blad en die van de balpeninkt van toen steeds meer in elkaar opgaan, een goed huwelijk dus. Waarvan het einde in zicht is, als je naar de staat van het blad kijkt: er hoeft niet veel te gebeuren om het in verpulverde staat weg te zien te drijven op de wind, heel even, en kort daarna daar niets meer van terug te vinden.
Weg is het zachtgroen waar het licht van de zon doorheen leek te schijnen (wat niet zo was: het was het licht óp het zonachtige groen). Nu is er de kleur van veel te slappe koffie en dat in het dof. De andere, beschreven kant is van een onbestemd beige en een flauwe herinnering aan zilvergroen én aan tekst. Tot zover het blad.
Op Waiheke woont Tracey Sullivan, een Nieuw-Zeelandse die trouwens ook jaren in Nederland woonde. Dichteres en beeldend kunstenaar. Haar eigen teksten zet ze om in een borduurwerk met beeld. Welnu, mijn ‘vergeten’ blad van ooit heeft zij nagebordurdeerd waarbij ze de contouren en de nerven van het blad van ooit nadrukkelijk gevolgd heeft. Zo kreeg het blad in een andere gedaante weer toekomst. Geen onbeperkte, want als ondergrond gebruikte zij papier uit een tijdschrift, dus ooit blijft er een losse draad over. Nog iets. In de tuin van Piet en Tien, op dat verre Waiheke staat sinds kort een rangiorastruikje. Het wacht op het moment dat ik die kant op kom om een of meer bladeren ervan te beschrijven. Dat duurt nog wel even. Neemt niet weg dat er aan de andere kant van de wereld onbeschreven blad op me wacht. Zoiets geeft zin aan het bestaan.
