6 augustus 2026
Dit is te kinderachtig om over te praten. Vandaar dit stukje. Er zijn kleine geluksmomentjes waarbij het lijkt of er een druppeltje van het een en ander zomaar aan je bloedbaan wordt toegevoegd. Heel even beweeg je wat sneller, komt je kop wat rechter boven je romp te staan en… Dat is het dan.
De nasmaak is misschien nog wel prettiger: het is immers niet niks als er zomaar vanuit het niet zo’n druppeltje geluk door je lijf, van kop tot teen, gaat. Vooral het onverwachte. Je moet er niet op gaan rekenen.
Vanwege het mooie weer kan het niet anders of ik stap bij mijn fietstochtje af om een stukje in de Maarsseveense Plas te zwemmen. Dat is geluk, maar te groot voor dat dierbare druppeltje; bovendien is dat gezocht geluk en dat telt niet. Het wondere kleine geluk zit hem steekt spontaan de kop op bij het afdrogen of als ik het appeltje ver in de struiken gooi dat ik eerst op een bankje heb zitten afkluiven, of in het moment dat ik wegfiets over het zanderige paadje naar het echte fietspad toe. Dan kan het zomaar gebeuren. Een druppeltje geluk. Misschien is het wel energie waarvoor een wetenschappelijke verklaring is. Een stof komt vrij na een beetje krachtsinspanning, dopamine of zo. In combinatie met het bommetje vol vitaminen dat appel heet, wil dat wel lukken.
Maar dat gaat niet op wanneer ik mijn mailbox open en een berichtje zie van Macpac. Dat is een outdoorketen in Nieuw-Zeeland. Daar kocht ik in 2012 een bloes die ik dus al jaren en met vreugde draag. Hij zit ook zo lekker. Een topaankoop. Dat men toen bij het afrekenen ook mijn emailadres heeft kunnen noteren, kan ik me niet herinneren, maar dat is wel gebeurd.
Gevolg is in ieder geval dat ik zeer regelmatig
vanuit Nieuw-Zeeland een aanbieding krijg. Ik moet vooral profiteren van de seizoenskorting of van boxing day. Die mailtjes verdwijnen vrijwel altijd ongeopend in de digitale prullenmand. Het is veel te bewerkelijk en ook niet nodig om kleding vanuit Nieuw-Zeeland hierheen te laten komen. Ik meen trouwens dat Macpac als merk ook in Nederland wel ergens te krijgen is. Interesseert me niet. Het zijn kortom overbodige mailtjes die mij ook nog eens vanuit een dor bestand en niet als een menselijk signaal worden toegestuurd. Ik zou beter een eind kunnen maken aan al die Macpacberichtjes. Alleen, dat doe ik niet. Op een of andere manier word ik er vrolijk van. In 2019 zijn Mente en ik op een vrijdagavond, pal voor sluitingstijd in Nelson, ook Nieuw-Zeeland, nog even bij een Macpac naar binnen gestapt. We werden er geholpen door een jongeman die oorspronkelijk uit Zuid-Afrika kwam en daar nog werd voorgelezen uit Pinkeltje. Dankzij de boeken van Pinkeltje kan hij ons voor een deel nog in het Nederlands te woord staan.
De mailtjes van Macpac werken als het appeltje na het zwemmen: er slaat een golfje geluk door me heen. Op het moment dat ik dit schrijf heb ik trouwens die broek uit Nelson aan, het broekje van Pinkeltje. Maar niet het blauwe shirt uit 2012. Dat plukte ik even voor de foto bij het strijkgoed vandaan en dat kun je wel zien. Die broek en die blous combineren niet. Daarom vandaag een T-shirt, waarvan ik me plots realiseer dat het ook uit Nieuw-Zeeland komt. Dat zie je meteen. Kortom vandaag heb ik een berichtje van Macpac weggeklikt en een broek en een shirt aangetrokken, beide uit Nieuw-Zeeland. Zoiets onnozels doet me plezier. Niet iets om over te praten, maar het is wel zo.
Als straks ga zwemmen, zou ik deze keer ook kiwi kunnen meenemen.
