18 september 2025
De tafel is afgeruimd. Nu staan daar twee laptops op. De kleinste oudste is een soort tablet en heeft een touchscreen. Dat vindt Markus wel zo prettig. Hij zit nu tegenover zijn grote broer Lukas, aan de eettafel in de woonkeuken. De schuifdeuren zijn dicht, wat meer een rituele betekenis heeft, want door het glas zie je alles en voor de geluiden maken die deuren amper uit. Daarom moeten de jongens wel een beetje stil doen. Mente ligt op de bank, op onze slaapkamer ligt de kleine Nora te slapen en op zolder hebben onze Nieuw-Zeelandse gasten zich teruggetrokken. Vanaf een stoel in de erker houd ik over dit alles getrouwe de wacht, met goed uitzicht op de jongetjes in de keuken, een tijdschrift op mijn schoot, dat ik nu even heb verwisseld voor een bloknootje. Nora slaapt op het ogenblik, maar de wakkere Nora is bezig zich met haar ruim twee jaar te ontpoppen tot de baas van haar twee grotere broers die deze siësta gebruiken om met elkaar in de wereld van Roblox te duiken. Daarbij kan Markus wel wat hulp van zijn grote broer gebruiken, die sowieso wat handiger is in de omgang met computers. Dat maakt Lukas tot belangrijke steun en toeverlaat van zijn broertje. Het biedt hem ook de mogelijkheid om die ander met verkeerde instructies af en toe opzettelijk op het verkeerde been te zetten en met opdrachten voor het spel te komen die vooral in zijn eigen voordeel zijn. Dan kan hij bovendien even kwijt dat zijn broer maar een sukkel is of zo. Dat doet hij stilletjes. Waarop Markus luidruchtig explodeert en
onmiddellijk, in dit geval van mijn kant, aan de andere kant van het glas, te horen krijgt dat hij stil moet zijn: oma slaapt, Nora slaapt, oom Piet en tante Tien slapen! Dit tot genoegen van Lukas. Een glimlach verraadt hem als de geniepige bron van deze explosie. Ik loop naar ze toe. Ze even met de koppen tegen elkaar te slaan zou in zo’n geval onmiddellijk geholpen hebben, maar daarvoor leef ik in een verkeerd tijdsgewricht, dus loop ik naar de keuken om de jongetjes met woorden tot de orde te roepen en Lukas te vertellen dat hij natuurlijk de ergste is en eigenlijk tot het eind van de middag in de schuur zou moeten zitten. Met de deur op slot. Loze woorden, dat weet Lukas ook wel. Als de strekking ervan maar over komt.
Over een paar maanden wordt Lukas tien. Daarom ben ik momenteel bezig foto’s te selecteren voor een album dat hij dan van ons cadeau krijgt. Op vroege foto’s zie je regelmatig een dreumes, peuter of kleuter die ernstig de wereld in kijkt. De grondtoon van Lukas is er eentje van ernst en verantwoordelijkheidsgevoel (waarvan hij, de Heer zij geprezen, af en toe wel graag de grenzen verkent), maar op latere foto’s trekt er steeds vaker vrolijkheid over zijn gezicht of een baldadige grijns. Ik denk dat dat vooral komt door dat broertje van hem, die hij soms iets leert, die hij geregeld plaagt of met wie hij de wereld vergeet als ze wegglijden in een gezamenlijk spel, en door Nora die hem om haar vingertjes wint en voor wie hij zo de grote broer is. Volgens mij heeft Lukas veel van zijn blijheid en vrolijkheid te danken aan die broer en zus van hem.
Maar goed, nu is het stil. Het hele huis slaapt, de jongetjes dwalen daar in de keuken in hun digitale wereld. Ik leg pen en papier op de grond en ga weer lezen over de naamsveranderingen van oude Groninger kerken. Machtig interessant.