13 oktober 2026
Het is de tijd om de fotoboeken door te nemen. Ik bedoel de boeken van de vele wandelingen die ik met Aat maakte, ook met het oog op een eventueel plaatje voor straks op de kist. Dat zal niet lukken. Op de foto’s van Aat kom je bijna alleen maar vogels tegen, terwijl ik duidelijk meer van het landschap wijd en zijd ben. De foto’s liegen er niet om. Als je een van ons tegenkomt, is dat meestal op de rug en dus altijd met een rugzak.
Die van Aat gaat al jaren mee, veel langer dan die van mij. Hij is vaal oranje. De eerste verhalenbundel van Vonne van der Meer heet Limonadegevoel en andere verhalen. Daar kon ik me onmiddellijk iets bij voorstellen, bij dat limonadegevoel: net iets te veel aangelengde Ranja. Maar wel mooi helder, passend bij een mooie zomer. Je komt van het strand en dan zet je moeder een glas ranja voor je op het aanrecht. Alleen om te zien al is dat een bron van vreugde. Dat er wat meer water bij de siroop is gemengd,
mag de pret niet drukken. De limonade wordt er misschien een tikkeltje minder lekker door, de aanblik des te mooier. Ik weet dat intussen zeker, want mijn rugzak heeft de kleur van iets minder aangelengde limonadesiroop en daar daarmee verdwijnt het limonadegevoel.
Wie het boek van Vonne van der Meer leest, zal ontdekken dat er bij haar allesbehalve een glas limonade op het aanrecht komt te staan, maar ik heb het prachtige woord me al eigen gemaakt voor ik die bundel las. Jaren lang heb ik achter een limonadegevoel aan gelopen dat zomer of winter, bij regen of zon, of het nu warm was of koud altijd aangenaam was.
Een maand of wat geleden, terwijl we koffie dronken op een bankje, bekeek ik Aats rugzak van dichterbij. Die had zijn langste tijd gehad, behoorlijk versleten. Zodra ik even later weer achter hem aan liep, zag ik daar niets meer van. Toen was er weer die jeugdige, vrolijke, vrolijk makende en veelbelovende kleur. Zaterdag kocht ik een bosje dahlia’s. Limonadegevoelkleurig. Ik realiseerde me dat pas toen ik ze al had afgerekend. Ze staan nog voor de vierde dag in een vaasje. Het mooi begint al te verdwijnen; ze raken versleten. De kleur is nog die van het limonadegevoel; herfst schemert er al doorheen.