Hoe was het mogelijk dat we gisteren zo slingerend van Berekuil naar Berenklauw gereden zijn? Door de route van de ENFB- routeplanner. Daarbij had ik wel aangegeven van de zogenaamde knooppuntenvariant gebruik te willen maken. De retorische vraag hierboven kwam van Dop, want bij Von en hem gingen we op de koffie. In hun grote tuin in het kleine Oeken.

‘Op die manier doe je er wel lang over.’ Die opmerking raakte een gevoelige snaar, want ik wist dat we vandaag een route zouden moeten betrappen van 90 kilometer. Dat leek me nogal veel. En dat na gisteren, met zijn 77. Had dat niet iets korter gekund en ook een beetje anders verdeeld? Daar staat natuurlijk tegenover dat je gaat fietsen om te fietsen en dan moet je niet zeuren over het aantal kilometers. Blijf dan thuis, kun je zeggen. Maar ja, alles wat boven de zestig komt me zwaar valt, op een royaal bepakte fiets. Gisteren – alweer – had ik het met Tuur over Marius van Dokkum. Dat is de schilder van wie ik niet goed weet wat ik ervan vinden moet. Die man kan wat. Zijn stillevens ogen traditioneel, verfijnd realistisch, bijzonder knap en sereen. Nu heeft Van Dokkum op een bepaald moment stoofpeertjes een shaggie in een mond gegeven en mogelijk kwam  zo van het een het ander. Zijn werk werd steeds grappiger en grolliger. Er kwam een laag geestigheid over zijn werk die mij het zicht benam op wat mij inneemt voor schilderkunst. Die ingeslagen weg levert hem veel aandacht en zelfs een eigen museum op, maar iedereen die zijn werk kent, heeft het over de geestigheid ervan. Het gaat niet meer over verf, over het handschrift van een

schilder, over zeggingskracht, over bewogenheid. Ik mis de sereniteit. Neemt niet weg dat veel van zijn werk inderdaad geestig is. Ik kan wel lachen om de organist die door de vloer van de orgelgalerij is gezakt. Maar dat idee van jammer blijft me parten spelen. Goed dus, we hadden het gisteren over Van Dokkum. Dat gebeurde toen we  op een terras zaten en pal voor ons een man heel nadrukkelijk met gestrekte arm – en rechte rug en op een e-bike – aangaf dat hij van richting wilde veranderen. Geen misverstand mogelijk. ‘Het lijkt die van Marius van Dokkum wel,’ zei ik. ‘Die ken ik niet.’ Ik zei dat hij zich vergiste.

Vandaag liep ik in Oeken door de grote tuin naar het toilet. Ik blijf een mens. Daar, in het toilet, hing een verjaardagskalender van Marius van Dokkum en op een plankje stond ook nog een kaart met een afbeelding van diezelfde Van Dokkum. Toen ik de eerste stap zette voor mijn lange weg door die uitgestrekte tuin naar het verre toilet, was Tuur al bezig om te vertellen van de belevenissen van onze eerste fietsdag en daar was hij nog lang niet mee klaar toen ik weer terug kwam. Ik onderbrak hem voor een belangrijke mededeling: hij moest vooral even naar de wc gaan, natuurlijk. Ik vertelde waarom. Von kon daarop onmiddellijk en heel nauwkeurig vertellen dat zij haar zwager vorig jaar voor die en die gelegenheid een kaart had gestuurd met zus en zo daarop. Een kaart van Van Dokkum. ‘O, is dat Van Dokkum!’

Intussen bleef ons onbestemde slingeren van knooppunt naar knooppunt me een beetje hinderen. Mooie route, maar toch… We besloten tot een herziening van het vervolg van onze dagtocht met behulp van kaartjes die Tuur bij zich had. Zo brachten we onze tocht van vandaag van de geplande 90 naar 77. Dat is netter. Morgen fietsen we van Haaksbergen direct naar Enschede om van daar de fietsroute naar Berlijn te gaan volgen. Dit jaar tot Hamelen.