Gevonden

Dankzij het boekje van Kees Swart, met daarin een beschrijving en kaarten met de fietsroute die van Enschede (desgewenst Coevorden) naar Berlijn voert, hebben wij de weg naar Hamelen gevonden. Wij begonnen overigens twee dagtochten eerder, bij de Utrechtse Berekuil. In de fietstunnels daar zie je tegels met daarop beren. Hier in de stad van de rattenvanger vraag ik me af waarom je die beren niet op ander plekken in Utrecht tegenkomt. Het zijn prachtig gestileerde beren die met elkaar een parade vormen, in 2001 ontworpen door Berkman en Janssens. En dat om van de duistere fietsstunnels van de iconische Berekuil een vrolijke aangelegenheid te maken. Die beer zou je in de Domstad vaker tegen mogen komen. Op serviezen, op de hoek van een straat, op een vlag. In Hamelen weten ze beter hoe ze de rattenvanger en zijn ratten moeten exploiteren. Vreemd genoeg niet de kinderen, maar dit terzijde.

Ons plan is om volgende jaar vanaf hier verder te fietsen naar Berlijn. Dat was al de bedoeling; onze ervaringen van afgelopen dagen maken dat alleen maar duidelijker. Berlijn dus, waar ze ook weten hoe je een beer als beeldmerk kun uitbuiten.

Onze tocht van van daag verliep voorspoedig. Hitte die op ons neersloeg als we langs gele akkers fietsten, verkoeling in de bossen. Eén boom doet al wonderen, kun je nagaan wat een heel bos voor elkaar krijgt. Hameln (soms laat ik de tweede e weg, soms voeg ik hem toe) is een heerlijke stad en wij waren er vooral vanaf vroeg in de avond toen de hitte nog van de gevels sloeg. Bomen, bomen, bomen.

Met de parken die we onderweg in steden tegenkwamen is het goed gesteld in Duitsland, al weet ik ook wel dat een routebakker steenwoestijnen van woonblokken als het maar kan zal vermijden, ook Kees Swart. Zelf woon ik in het Utrechtse Tuindorp, waarin tuin regelmatig vervangen is door tegel of klinker. Klinkerbuurt. Wat daar vooral ontbreekt zijn bomen van formaat. Ze zijn er, om hier en daar een straathoek omhoog te drukken, bij een veldje en langs het Zwarte Water. Vaak nog bijzondere exemplaren ook, maar langs de stoepen staan getemde lijsterbessen en prunussen, die vooral klein moeten blijven. Jammer.

Terug naar de tocht. Hoogtepunten van vandaag? Een glas ijsthee met ijsblokjes, suiker, schijfjes citroen en een takje munt. Oogstrelend. Het stond ergens op een terras bij een Vietnamees restaurant bij Bad Pyrmont, waar we stopten om onze bidons te vullen. Ik heb het niet op ijsthee en liflafjes in en om een glas, maar deze ijsthee? Heerlijk! Tuur nam cola. Weer een paar keer afgestapt maar nu met het nieuwe bevrijdende idee dat ik het toch maar deed, die fiets over een helling helpen. En we hadden het goed samen, deze dag en deze week. Elke dag kwam deze uitspraak van Winnicot wel even ter discussie: The capacity to  be alone in the presence of the mother. Nu niet, nu zit Tuur dertig meter verderop, voor mij onzichtbaar achter een bosje. Net als ik hier met uitzicht op de Weser. Ik zit in mijn stoeltje op een steiger en schrijf. Daar heb je Tuur. ‘O, hij zit te schrijven,’ mompelt ie.

Nu niet meer.