Genereus

Vandaag komt het tellertje niet verder dan 52. Daar zullen we het mee moeten doen. De warmte, ja, maar wat dacht je van het klimmen bij Oerlinghausen. Daar heet het meter na meter ongemak. Verschillende keren afgestapt, om uit te hijgen en een paar keer ook om maar een stukje te lopen. Daar geef ik meer aan toe. Tuur is me in dit opzicht voor. Sterker. Maar ja, ik heb de route.

Over toegeven gesproken. Wat maakt het uit of ik een helling van 8 of 12 of 18% haal terwijl mijn fiets mij draagt of dat ik, van mijn kant, zo genereus ben om in zo’n geval ondanks die helling ook nog een zwaar beladen fiets tot aan het hoogste punt te duwen of te slepen… Vermoeiend is het, mijn hobby wordt het niet, maar ik doe het wel. Denk ik nu maar en dat deed ik bij eerdere klimmen niet.

Er gaat veel vocht doorheen. We aten in de schaduw van een eik, net als gisteren. Nu niet in de hoek van een groot weiland, wel op een kleine rotonde waarop nog wat mals gras, dankzij die eik. Bij de kazerne van de vrijwillige brandweer van Hörsten. Bij de brandweer, zou je denken, steekt er toch wel

ergens een kraantje uit de muur? Nee. Daarom waren we er als de kippen bij toen er een auto bij de garage stopte en daar een jongeman naar binnen ging die duidelijk bij die vrijwillige brandweer hoorde. Dat zag je zo. Geen Brandweerman Sam, maar toch… Wij waren onder de indruk van de rij brandweerpakken die daar hingen. En zo keurig. Wij kregen er namelijk water en mochten even naar binnen. Een foto mocht ook, maar niet van het digitale scherm boven de rij met kleding. Dat mocht er niet op. Natuurlijk niet, selbstverständlich nicht. Dat scherm stond vol gevoelige informatie.

Even terug naar de afgelopen nacht. De tegenstelling kan niet groter zijn, want nu staan we op een ruim, door groen omsloten veld met daarop alleen onze twee tenten. In Bielefeld wist de groep op ons volle veldje maar niet van ophouden. Praten, drinken, elkaar overtroeven, een Noorse yel die was ingegeven door de WK-wedstrijd van Noorwegen tegen Engeland. Tegen tweeën hield het op. Ook daarom viel deze dag me nog mee, al val ik nu om van de slaap.

We keerden nog even terug naar Lemgo, een aangenaam en bijzonder fraai stadje dat gespaard werd voor bombardementen. Jammer dat er, onzichtbaar, achter de struiken en naast de camping, nu ineens een stelletje jongeren met een soort crosswagens komen spelen. Had ik even niet zien aankomen. Heel laat zal het niet worden: morgen is het maandag.