26 juni 2026
Bij mijn vaste fietsrondje begin ik iedere keer wat onrustiger te worden de afgelopen tijd. Er gebeurt van alles en ik vertel er maar niets over, terwijl er elke rit opnieuw het nodige te vertellen valt. Over Hoeve De Klop bijvoorbeeld. Foto’s daarvoor maakte ik al meer dan een maand geleden. Het kwam er niet van. Of dat ik intussen weer afstap de Maarsseveense Plassen om er te zwemmen.
Maar over de ooievaar van vanochtend moet ik het echt hebben. Ik zag namelijk precies het zelf als dinsdagmorgen en ook toen ervoer ik dat als een ochhedenwaardig moment. Het was iets voorbij Hoeve De Klop. Als je Overvecht voorbij bent en naar Oud-Zuilen fietst, langs de Vecht, heb je rechts drie grote weilanden. Alle drie tieren ze welig onder een regime waarbij biodiversiteit hoog in het vaandel staat. Dat betekent dat er doorgaans laat gemaaid wordt, en als dat gebeurt dan zeker niet tegelijkertijd. Het derde weiland, dat aan alle kanten omsloten wordt door bomen en struiken, kwam als eerste aan de beurt. Als je door de bosjes heen kijkt, zie je een groen grasveld waarop zich regelmatig ooievaars ophouden. Niet veel maar vaak een paar. Nu niet.
Het eerste en tweede weiland worden gescheiden door een sloot, maar hun tweeheid valt vooral op door de ongelijktijdige aanpak. Dat betekent dat op veld twee het gras nu nog heel hoog staat en er allerlei bloemen en planten groeien. En er zijn koeien waarvan ik vermoed dat je die over een paar weken op het eerste weiland zult aantreffen. Dat weiland zag er vorige week nog bonter uit, maar afgelopen maandag werd het gemaaid. Er is nog niet gehooid. In een hoek hebben de ganzen er
plekken ingenomen. Er zijn dit jaar veel meer ganzenkuikens dan vorig jaar, valt me op. Een aantal is al flink uit de kluiten gewassen, maar daarstraks zag ik er eentje dat nog geen week terug uit het ei gekomen zal zijn. Maar daar gaat het nu niet om.
Dit eerste weiland ziet er in de blakerende zon gehavend en mistroostig uit. Onbegaanbaar ook, behalve dan dat hoekje met al gauw veertig ganzen. Die er nu dus niet toe doen en die ook niets afdoen aan de uitgestrektheid en mistroostigheid van de rest van deze lap grond. Zonder bloeiend kruid, zonder koeien, ook zonder de ooievaars die je op andere momenten van het jaar kunt aantreffen. Ik telde er vorig jaar zelfs tachtig. Tachtig ooievaars op dit ene weiland. Vandaag zal ik er op mijn hele tocht maar drie en dan niet op dit weiland, gemiddeld genomen toch echt de hofleverancier. Wat er wel stond, was een reiger. Midden op die verdorde vlakte. Er is een Vecht, er zijn sloten, maar deze reiger stond ver van elk water en van welke schaduw dan ook uit te drogen in het meedogenloze zonlicht, met dor hooi om zich heen dat ieder ogenblik vlam kon vatten. Je kon zien dat reigers en maraboes familie van elkaar zijn. Wat een droefgeestigheid.
Even dacht ik dat daar een ooievaar stond. Nee, dat dacht ik niet; ik moest er wel aan denken. De reiger die een ooievaar zou zijn, te grazen genomen door de maaimachine, waaruit ie gerafeld tevoorschijn was gekomen, rechtop staand, een wonderlijk toeval. Alsof dood was. Hij stond er dinsdag en vandaag stond hij er nog. Van de aanblik alleen al zou je bij de hoge temperaturen van deze week in en in triest kunnen worden. Daar had ik overigens geen last van: nog maar een paar kilometer en ik zou me in het water kunnen laten glijden.
Als ik ga zwemmen ben ik wat terughoudend. Zo neem ik geen mobieltje of camera mee. Vond ik nu een beetje jammer.
* De dag daarna toch nog maar een foto gemaakt. Daarop zijn hooi en reiger verdwenen.