Dubbel

Het avontuur met mijn vulpen is nog vers. Intussen ben ik ook een vulpotlood kwijtgeraakt. Wat ik deed voor de pen deed ik nu voor het potlood. Ik heb het over een Pentel GraphGear 1000. Een heftige investering is zo’n potlood niet: wie bij Lorjé aan het Neude twintig euro neerlegt krijgt er zo’n potlood en een stuiver voor terug.

Mijn vulpotlood moest ik voor het laatst gebruikt hebben tijdens een repetitie van de cantorij. Die avond had ik mijn spijkerjack aan en natuurlijk had ik de tas bij me met de koormap en nog het een en ander, maar toen dus ook dat potlood. Ik wist en weet het zeker. De eerste dagen zocht ik een beetje, ik was het nog niet kwijt genoeg. Dat maakte vervolgens het aantal mogelijke vindplekken ontmoedigend veel groter.

Dit potlood was het tweede van dit merk en dit type. Dat heb ik altijd verzwegen, maar zo is het wel. De eerste Pentel GraphGear 1000 kreeg ik van Sinterklaas, dat wil zeggen van de jongste, niet de jongste Sint maar de jongste van mijn drie kinderen. Met Sinterklaas, en dat waren we allemaal, hadden we afgesproken dat we zouden loten en dat een eventueel cadeau rond de twintig euro mocht kosten. Vandaar dus dat potlood. En het voldeed. Dat het een jaar later onvindbaar was en bleef, heb ik met enig zelfverwijt maar voor lief genomen. Dat deed ik ook door het af te kopen: zoveel is twintig euro nu ook weer niet en ik kon er verder over zwijgen. Vandaar dat ik kort daarna verder schreef met dat vulpotlood alsof er niets was gebeurd.

Terug naar het verloren potlood van nu. Ik heb de muziektas omgekeerd en uitgeschud, echt. Ik heb de stugge stof van het spijkerjack regelmatig betast en aan de stof gefrommeld. Ik deed nog veel meer. Zonder een potlood te vinden.

Vorige week ging ik op mijn mobieltje na of Lorjé nog een Pentel GraphGear 1000, met een stiftdikte van 0.5 in voorraad had. Er waren er daar zelfs zes. Dat was genoeg om me niet te haasten op weg naar de winkel, maar daar ging ik wel heen.

Even leek het alsof er meer bedrukking op de GraphGear van nu was afgedrukt. Daar houd ik niet van. De meeste tekst stond gelukkig op een zilverkleurige sticker die zich met wat gepruts en een heel klein beetje terpentine goed liet verwijderen.

Waar ouderdom en verstrooidheid het voor het zeggen lijken te gaan krijgen – eerst die pen en nu weer dit potlood – daar kun je met een kleine financiële investering plus een druppeltje terpentine de boel aardig verbloemen.

Ik legde het nieuwe potlood ergens neer. Op een waarschijnlijk nogal voor de hand liggende plek, neem ik aan. Ik weet alleen dat ik de pen heb schoon gemaakt en vervolgens iets anders ben gaan doen. Heb ik al gezegd dat dit afgelopen vrijdag gebeurde?

Zaterdag trok ik mijn spijkerjackie weer aan. Ik voelde het potlood in de binnenzak. Blijkbaar had ik het daarin gestoken na die schoonmaakbeurt. Ik wilde het niet meenemen en daarom legde ik het op mijn bureau beneden, precies op de plek waar al net zo’n potlood lag. Wat er gebeurd is? Zeg het maar. Had ik toch tien keer niet goed genoeg mijn spijkerjack besnuffeld? Had iemand mijn potlood ergens zien liggen en het op het bureau gelegd? Ik heb er geen idee van. Het is een raadsel.