2 februari 2026
Ook van Markus – net als Tommie is hij zeven – hangt er een zelfbeschreven a5je. Niet ingelijst. Aanvankelijk stond het op mijn bureau, want daar had hij het neergezet, nu hangt het aan de deur van de koelkast, afdeling kleinkindkunst.
‘Laptopoplaad’ staat er onder zijn naam waarvan hij een letter vergeten is. Geen poëtische tekst al met al, wel een duidelijke. Als hij hier is, zit hij altijd wel een uurtje achter een oude tablet die ook door kan gaan voor een laptop. Het ding gaat mee op mijn fietsvakanties; voor het overige is er dat ene uurtje in de week van Markus. Gevolg is dat het ding telkens weer moet worden opgeladen en, belangrijker, eventuele updates moeten een kans krijgen. Daarom is het wel zo prettig als opa het apparaatje ’s ochtends alvast even oplaadt, en aanzet om het weer enigszins bij de tijd te krijgen, zodat Markus ongehinderd met zijn spelletjes kan beginnen. Het is een prima briefje. Het werkt.
Bij het jongetje dat Markus is, kom je veel poëzie tegen, non-verbale poëzie. In november en december bivakkeerden hier in huis de nodige bloeiende amaryllissen. Regelmatig betrapten we Markus erop dat hij daarnaar zat te kijken, neus vlak bij het
diepe rood van een van de bloemen. Hij zonk weg in dat fluwelige rood, zo leek het, verloor zichzelf in alleen nog maar een aandachtig en gelukzalig kijken. Even leidde hij dan een floraal bestaan. Markus was bloem geworden. Hij is een beetje doof, draagt al jaren en blijmoedig een brilletje. Die oren en ogen van hem lijken bij te dragen aan een – zo lijkt het – poëtische wereld. Als het hem uitkomt, want aanwezig zijn kan hij ook. Maar het kost hem weinig moeite om ineens alles om hem heen los te laten en er alleen nog maar te zijn voor in dit geval het rood van de amaryllis, of, ander geval, voor de beweging van een koolmees bij het vogelsilootje in de tuin, of, weer anders, voor een wippende stoeptegel. Zelf kijk ik overigens graag naar dat gelukzalige koppie als hij achter de opgeladen tablet zit en daar blijkbaar iets leuks gebeurt. Uitermate tevreden is hij ook als hij een snoepje in een oranje bakje stopt, of melkbellen blaast in zijn beker (al doet hij dat minder vaak nu zijn zusje van drie dat ook doet; betovering kan leeftijdgebonden zijn). Met welgevallen kijkt hij bij de middagboterham toe hoe ik boter op een sneetje smeer en marmite; daarop komen plakjes kaas en dan snijd ik wat plakjes tomaat. Die komen op het brood en daar gaan weer wat peper en zout overheen. ‘Opa heeft zijn taartje gemaakt,’ zegt hij dan. Daarna plamuurt hij pindakaas of chocopasta op zijn eigen brood. Consciëntieus en ruimharig. Rituelen maken hem gelukkig, zoals de vaste vorm van een geslaagd sonnet bijvoorbeeld dat ook wel kan doen, niet bij Markus, maar dat er veel poëzie in zijn wereld is, dat is wel duidelijk.