Gehakt

Steven belde gisteren tussen de middag, juist op het moment dat ik in de auto stapte om in Bunnik wat kinderen op te halen die ik daar niet kon laten wachten. Bij het starten nam de auto het gesprek van de telefoon meteen over. Zo kon ik gewoon weg rijden en tegelijkertijd met beide handen aan het stuur contact blijven houden met Zwolle.

Ik reed over de Waterlinieweg, rondde de Galgenwaard, genoot van het groen bij Rhijnauwen en Amelisweerd, maar reed tegelijkertijd door het Hogeland van Groningen, want daarover ging ons telefoongesprek.

Daar bezocht Steven afgelopen weekend het Zielhoes in Noordpolderzijl. Een bal gehakt leek hem wel wat, vooral omdat die van oma was. Wel wilde hij weten of het ging om een bal van rundergehakt, varkensvlees of half om half. Dat wist de vrouw achter de toog niet, maar ze zou het even vragen in de keuken. Steven merkte intussen dat een echtpaar aan een tafeltje mosterdsoep zat te eten, belangstelling begon te krijgen voor zijn vraag. Ze keken glimlachend toe. In de keuken hoorden ze intussen twee mensen praten. De andere vrouw wist het ook niet, maar ze zou even op de doos kijken. ‘De doos?’ mompelde Steven. Het echtpaar begon te grinniken. Daarom vertelde hij dat hij de bal voor iemand anders bestelde.

Zometeen zou namelijk Bob Dylan langskomen en die had Steven gevraagd om alvast een bal gehakt voor hem te bestellen. Het moest wel een runderbal zijn, geen varken, geen halfom. De man van de soep bleef wat glazig glimlachen, zijn vrouw grijnsde nu op een manier waaruit Steven opmaakte dat zij zijn grapje begreep en het verhaal van Bob Dylan en Groningen kende, al was dat misschien wel een broodje aap. Lang geleden zou Dylan op de middag voor een concert op een fiets het Hoge Land doorkruist hebben om hier, in Zielhoes van Noordpolderzijl of all places af te stappen voor een kop koffie. Vandaar.

Intussen kreeg Steven te horen dat het om halfomgehakt ging. Steven keek de vrouw van de mosterdsoep meewarig aan. ‘O maar wacht,’ zei ze, ‘dan snijden ze hem toch gewoon doormidden.’

Nu was dit allemaal niet de reden waarom Steven me belde en Bunnik kwam steeds dichterbij, dus het werd tijd dat we het even over iets anders zouden hebben. Daarvoor was het wel handig als ik achter de computer kon gaan zitten en dat ging nu niet. Vandaar dat we elkaar zojuist weer even aan de lijn hadden. Allereerst wilde ik weten of Steven nu wel of niet een gehaktbal had besteld. Vergat ik gisteren te vragen. Dat had hij niet. Het was een tosti geworden. Eentje met kaas, ui en tomaat. ‘En toch ook wel met ham?’ wilde ik weten. Nee, geen ham en ook geen spek.

Hier een korte documentaire over die fabelachtige fietstocht