14 juli 2025
Ik heb me voorgenomen om in een Och Heden nooit te schrijven over het schrijven van een Och Heden en ook niet te zeuren over de voorbereiding en over de manieren om aan een passende foto te komen. Och Hedens mogen niet over zichzelf gaan en ook niet vertellen dat ik soms naar een plek terug ga die een rol speelt in een stukje om er nog even een foto te nemen, zoals bij het stukje van gisteren.
Toen ik voor dat stukje ging zitten dacht ik nog dat ik los zou gaan over mijn nieuwe bril, maar het onderwerp werd dus een door een festival gedwarsboomde fietstocht. Daarom besloot ik zojuist om ook vandaag die tocht te maken, ook al kon je er donder op zeggen dat die akelige afrastering er nog zou staan, zodat ik alwéér via een andere weg verder zou moeten. Ik herinnerde me de zwarte schermen en ook dat die zo strak geplaatst waren dat er niks viel te sjoemelen: je kwam er niet door. Van een levensgroot blauw zeil, twintig meter daarvoor, herinnerde ik me niets en al helemaal niet van de tekst die duidelijk maakte dat je daar, dus ter hoogte van het blauwe zeil via het gras direct naar links of rechts moest om als fietser je weg te vervolgen. Dat had ik gemist. Ik had een paar dagen geleden wel gezien dat de boel geblokkeerd was, maar ik was direct doorgereden naar het punt waar de ellende definitief begon om daar pas te kijken of er niet een ontsnappingsmogelijkheid was. Zoiets is Henk en mij bij onze fietstocht door de Bourgogne ook een paar keer overkomen. We negeerden alle waarschuwingstekens omdat we per se wilden dat wij slim en handig genoeg zouden zijn om ergens toch dwars doorheen te
kunnen. Eerlijk gezegd lukte dat ook telkens. Maar als ik de tekst op het zeil gelezen had, had ik kunnen zien dat er al voor een ontsnappingsmogelijkheid gezorgd was. Dat was een leerzaam moment. Vervelend punt was alleen dat ik mijn Och Heden over gisteren al klaar had liggen. Ik was hier naar toegefietst voor een plaatje bij het verhaal. Wat moest ik doen? Deze nieuwe informatie en het verhaal over het blauwe zeil negeren en het stukje ongewijzigd laten? In dat geval moest ik nu niet een foto maken met daarop ook het blauwe zeil en zijn overduidelijke tekst. Maar ja, daarmee was en bleef ik de onnozelaar, de schoolmeester die blind is voor blokletters en die ook nog eens te slap is om die stommiteit toe te geven. Of ik moest het stukje aanpassen.
Enfin, zo werd de Och Heden van gisteren het hoofdonderwerp van mijn fietstocht van vandaag, de omgekeerde wereld, de wereld zoals we die niet hebben willen. Wat moest ik? Ik wil niet terug hoeven komen op Och Hedens. Geschreven is geschreven. Het zijn geen gedichten of verhalen. Maar ja, ik wist ondertussen dat mijn stukje niet klopte en dat zat me niet lekker. Dus toch maar veranderen? Derde mogelijkheid: ik liet het stukje zoals het was en zou voor vandaag iets schrijven over de vergissing van gisteren. Bezwaar: dan zou ik het over het schrijven van stukjes hebben en dat wilde ik niet. Toen dus schoot me te binnen dat ik ooit, derde klas middelbare school, bij Engels een spreekbeurt moest houden. Die over Vincent van Gogh had ik al bij Nederlands en Frans gebruikt, dus dat kon ik de klas niet aandoen én de kans dat ik nu wel door de mand zou vallen werd groter. Daarom besloot ik de spreekbeurt te houden over mijn vergeefse pogingen om een geschikt onderwerp voor mijn spreekbeurt te vinden. Meneer Van der Beek zei na afloop dat ik dat nooit meer mocht doen, maar hij gaf een acht.
Ik ben snel teruggefietst om een Och Heden over Och Heden te schrijven.