15 maart 2026
De banner meet meters bij meters, dus ik kan er wel langsfietsen als ik de Kooidijk op rijd, maar ik kan er niet omheen. Ik stap zelfs af om later wat ontdaan verder te rijden. Meende ik mijn gebruikelijke rondje te doen om lijf en kop en leden even uit te laten waaien en de boel op gang te houden, blijk ik door een politiek statement te peddelen. Dan nog onwetend van de vele andere banners die ik in en om Westbroek nog zal tegenkomenn. Plotseling vraagt het woord banner erom de Engelse a van de eerste lettergreep op zijn Nederlands uit te spreken, want ik hoor hier niet te zijn; ik ben zo’n witte knakker uit de stad die zeurt en zich heeft
overgeleverd aan asfalt en baksteen om des te harder te zeuren over het milieu en dus tegen het belang van boeren te zijn. Op het spandoek worden hond en koe met elkaar op één lijn gesteld, dus: samen poepen of helemaal geen poep. Ik moet even denken aan het verhaal van Salomo en zijn oordeel, maar dat ga ik nu even niet uitwerken.
Er zit veel boosheid in de banner en die vind ik later terug op de tientallen andere levensgrote afbeeldingen. Waarbij steeds een ‘zullie’ de grote vijand is die er op uit is de goede boer te slachtofferen. De auto’s zijn het kwaad, de natuurbeheerders, de overheid, de hondenbezitters, de ganzen, de groenestroomadepten. Alsof er geen milieuproblemen zijn, er geen CO2-probleem is, alsof er geen melkplas of overdadige export bestaat. Alsof er geen banken waren die de boeren hebben opgejaagd groter te worden.
Ik voel me hier niet welkom.