31 december 2025
Na een onderzoek en een gesprekje liepen we het ziekenhuis weer uit, twee weken terug. Via die grote draaideuren waar ik altijd een beetje onrustig van wordt. Die zijn te groot voor kleine mensen en ze kunnen zomaar ineens stoppen. Je kunt alleen in een van de doorgaans twee of drie compartimenten stappen, maar een paar mensen kan ook wel. Ik liep voorop, Mente achter me. Ik hoorde haar niet. Liep ze nu in hetzelfde vak als ik of in het volgende? Vloerbedekking dempte de geluiden, had het daarmee te maken? Nogmaals, ik vertrouw die draaideuren niet, je moet die glaswanden goed in de peiling houden. Toch keek ik om. Schielijk. Om te kijken of Mente in hetzelfde vakje meeliep of niet. Dacht ik. Maar terwijl ik omkeek, flitste het door me heen dat ze daar misschien helemaal niet liep. Dat ze weg was. Ik hoorde haar immers niet. Ze liep er wel. In hetzelfde vak. Ik zei er niks van, al was ik door het voorval een beetje uit mijn doen geraakt. Orpheus, dacht ik. Even was ik een soort Orpheus, want ik had niet alleen omgekeken om te zien in welk compartiment Mente liep, ook wilde ik weten of zij er überhaupt nog wel was of dat zij misschien van me wegzweefde als een herinnering. Nogmaals: ik zei het niet. Wel reed ik met de auto al vrij snel een verkeerde straat in. Tot zover.
Een dag of wat geleden liepen we door het poortje naar huis, na een bezoekje bij de achterburen. Weer hoorde ik Mente niet. Hoewel die vlak achter me zou moeten lopen. Een smal poortje als dat van ons houdt geluid vast, versterkt het een beetje; ik hoorde haar niet. Weer was er die schrik, een beetje sterker omdat er nu geen draaideur was met compartimenten die me nieuwsgierig zouden kunnen maken. Omdat ik merkte dat die onzekerheid in me was gaan zitten. Was ze er nou wel of was ze er niet? Langer dan een seconde zal die merkwaardige gedachte dat ze weg zou zijn niet geduurd hebben. Wel een eindeloos uitgerekte seconde. Ik keek om. Ze liep zo dicht achter me dat ze tegen me op botste. Ze grinnikte. Dat deed Eurydice niet. Ik was ook helemaal geen Orpheus. Onzin.
‘Het komt door die nieuwe schoenen van me,’ zei Mente toen ik haar eergisteren vertelde van die plotselinge angst die me de laatste weken kan bevangen omdat ik haar niet meer hoor. Het zijn die schoenen. Dat verklaart die stilte. Die geven me steeds even het idee dat Mente zomaar van me weggezweven zou kunnen zijn.
Jullie zullen wel geschrokken zijn van dat hartinfarct, veronderstellen mensen. Schrik is het woord niet. Orpheusmomenten zijn het. De drang om voor alle zekerheid even om te kijken en geen zin hebben om zelf wat langer van huis te zijn. Maar goed, het komt dus allemaal door die nieuwe schoenen, die comfortabele stappers waar Mente zo tevreden mee is.