1 september 2025
Ik fietste weg met het stevige voornemen vandaag extra goed op te letten en dat dan vooral tijdens het zwemmen. Zover was het nog lang niet toen ik in de berm langs de Kardinaal de Jongweg een muskuseend zag lopen met vier kuikens. Heel opzienbarend is dat nu ook weer niet: niet ver van de Rode Brug, nog geen kilometer verderop, zitten al jaren muskuseenden. Lange tijd alleen bij het water naast een rijtje huizen, al zag ik ze in mijn werkzame bestaan ook wel oversteken. De laatste jaren zitten ze ook vlak voorbij de spoortunnel, waar de Kardinaal de Jongweg is overgegaan in de Brailledreef. Er zitten daar ook ganzen, nijlganzen met name, eenden, kraaien en kauwen. Daar zag ik al eerder een muskuseend met kuikens. Maar dit jaar nog niet en al helemaal niet op deze plek. Alsof de muskuseenden oprukken in de richting van Tuindorp. En dan kuikens op de eerste dag van september, als de meteorologische herfst al heeft toegeslagen. Dat is toch rijkelijk laat. Los van dit alles: kuikens van welke soort dan ook zijn altijd onze aandacht waard. Een mooi begin voor iemand die pas zevenhonderd meter heeft gefietst.
Ooievaars zag ik niet langs de Vecht en ook niet aan het voeteneind van wat ooit mijn laatste rustplaats wordt, bij Oud-Zuilen. Daar telde ik er eergisteren nog dertig. Aan de noordkant van de grote Maarsseveense Plas fladderde nog een winterkoninkje weg, waarbij ik wel even twijfelde of het wel echt een winterkoninkje was en niet een mus, zoals er twintig meter verderop een stel vlak voor mijn voorwiel opvloog. Toen ik te water ging zag ik geen enkele andere zwemmer. Meestal zie ik er in de verte en heel soms dichterbij wel een paar, maar nu niet. Als ze zo’n zwemboei aan een band meevoeren zijn ze makkelijk te zien, maar op afstand moet
ik zelfs even goed kijken of ik nu een zwemmer of een fuut zie. Nu pas ging het om het echte waarnemen, want afgelopen zaterdag was me iets merkwaardigs overkomen. Dat had weer te maken met de ijsvogel die ik een paar dagen eerder als een blauwe streep langs het riet had zien schieten. Heel snel, maar al zwemmend zag ik hem al snel en toen hij me voorbij ging, was ik al bijgedraaid om hem ook nog te kunnen uitzwaaien.
Rondom Utrecht zitten ijsvogels, een enkele keer zie ik er een en dat maakt mijn dag goed, want er kan makkelijk een jaar of meer voorbijgaan zonder ijsvogeltje, dus je begrijpt dat ik enthousiast thuiskwam met de mededeling dat ik er eentje had gezien. Waarop Nieuw-Zeelandse Piet zei dat ze bij hem thuis ook in de tuin zaten. Hem ontging het wonder van de zeldzaamheid. Inderdaad, in Nieuw-Zeeland zie je veel vaker een ijsvogel, een grotere soort, minder kleurrijk ook. Leuk, maar niet leuk genoeg om een daglang opgetogen over te blijven. Ik heb niet geprobeerd om Piet te overtuigen van de uniciteit van mijn waarneming. Maar dit was wel de reden waarom ik afgelopen zaterdag tijdens het zwemmen scherp naar de rietkraag keek toen ik ineens recht voor me een plons hoorde. Ik keek en zag…
Ja, wat zag ik? Was het de punt van een strijkplank, de arm van een duiker in glimmend zwart pak? Een watervogel? Maar de arm, de strijkplank, de vogel of wat het ook was, verdween in het water om niet meer boven te komen. Er waren geen andere zwemmers. Het kon niet anders of het moest een vis geweest zijn. Ik had niet gezien hoe die uit het water tevoorschijn was gekomen, maar gehoord had ik dat wel. De zachtere plons terug had ik ook gehoord, nu tegelijk met het verdwijnen van die vis.
Vandaag was er niks. Geen ijsvogel, geen dode rivierkreeft, geen strijkplank, geen arm, geen andere zwemmers, geen karper. Drie eenden en een fuut zag ik. En boven me een vlucht ganzen.