3 januari 2026
Zaterdagavond. Hier zeven kilometer vandaan loopt een man door de sneeuw. Hij is op weg naar een hem tot voor kort onbekend adres: hoewel hij er niet ver vandaan woont, moest hij toch eerst even zijn mobieltje raadplegen om te constateren dat het wel zo handig was om er lopend heen te gaan. En meteen, al was het al half tien in de avond. Ik volg hem in gedachten, thuis op de bank. Intussen heb ik ook even op googlemaps gekeken en daarom kan ik me voorstellen welke route loopt hij en hoe het er onderweg uitziet. De wandelaar zal ongetwijfeld meer aandacht hebben voor de sneeuw dan voor het stratenplan dat hij doorloopt.
Ik drink mijn koffie graag uit een dun, dubbelwandig glas. Dat doe ik al jaren. En dan doet ook de vorm ertoe. Ik heb verschillende soorten in huis, maar de Assamglazen van Bodum zijn de enige echte. De eerste kocht ik ooit in Kopenhagen in een winkel waar ik nooit naar binnen zou zijn gegaan als niet diezelfde man die nu door Leidsche Rijn loopt, dat had gewild. Dat was in de zomer van 2007. Hij kocht er toen een vaas om zijn bruid cadeau te doen.
Ik kocht vier glazen, later een nog een stel. Zes leek me beter. In de jaren daarna af en toe weer twee, want breekbaar zijn ze wel, die glazen, ook in een huishouden waar weinig stuk gaat. Een paar maanden geleden kon ik ze ineens nergens meer krijgen, merkte ik de dag nadat het heilig geworden aantal van zes was teruggebracht naar vier. Vanaf toen werd het een vast zoekitem op Marktplaats. Na een paar weken werden er zes nieuwe aangeboden voor de prijs van twee – blijkbaar zijn er ook mensen die de mij zo dierbare glazen minder waarderen. Onbegrijpelijk, maar in dit geval voer ik er wel bij. Koffie drinken is een vreugde.
Koffie zetten ook. Voor één kopje ’s avonds gebruik ik een filterbakje dat je op een beker maar ook op een koffieglas kunt zetten, voor de drie kopjes ’s ochtends of bij klein bezoek schonk ik de koffie via een filterhouder in een thermoskan die ooit deel uitmaakte van een kerstpakket dat ik krijg van een instelling die gebruik had mogen maken van een door mij geschreven gedicht. Die poëtische herkomst droeg bij aan mijn koffievreugde en aan het plezier van het koffiezetten. Die kan is na een kwart eeuw uitgediend: de bodem is scheef gaan zitten en op het schenken van koffie in een koffiekan die doet denken aan de toren van Pisa, rust geen zegen. De kan met WD 40-bedrukking (alsof het om een grote bus kruipolie gaat) is leuk, maar die leukigheid wordt minder nu de opdruk begint te slijten.
Daarom ook laat ik Marktplaats al een half jaar een seintje geven als er een Steltonkan van een halve liter wordt aangeboden, niet te ver, niet te duur, geen krassen. Hoeft niet op stel en sprong, want we hebben geen haast. Een Steltonkan omdat we daarvan al heel lang de litervariant in huis hebben, maar die gebruik ik alleen vanaf vijf koffiedrinkers. Dat je het maar weet.
Goed. Zo’n halveliterkan werd dus aangeboden op Marktplaats. Zonder de sneeuw zouik er heen gefietst zijn, maar nu leek het me wel handig om Sam in te schakelen. We zijn vader en zoon en ik ken hem goed genoeg om te weten dat hij dat niet erg vond, sterker dat hij het wel leuk vond om ’s avonds om half tien door de sneeuw te gaan lopen voor een koffiekan.
Hij is nog niet thuis, want hij heeft nog niet laten weten dat zijn missie geslaagd is. Voor zover ik kan nagaan is alles goed gegaan, want via de Marktplaatsapp ontdek ik dat de kan niet langer te koop wordt aangeboden. Er gebeuren de verschrikkelijkste dingen in de wereld. Daarom schaam ik me er bijna voor dat ik vandaag zo genoot van de sneeuw en nu dus van die wandeling van Sam en van het vooruitzicht binnenkort koffie te mogen drinken uit een dubbelwandig glas en gezet in een koffiekan van Stelton.