4 november 2025
Binnenkort verhuizen de overburen en als een soort weeën wordt er drastisch opgeruimd. Ook speelgoed van de kinderen moet eraan geloven. Of er nog wat voor ons tussen zit, appt Willeke en ze stuurt wat foto’s mee. Met zes kleinkinderen in uiteenlopende leeftijden is het altijd prijs zou je zeggen, maar hier in huis staat eerlijk gezegd ook al meer speelgoed dan me lief is. Toch ga ik voor één spel door de knieën. Als ik het afhaal, wijst Willeke me ook nog op een blok met voorgedrukte bladen waarvan je vliegtuigen kunt bouwen. Niet dat het echt bijdraagt aan een opruiming. Meenemen, zegt een stemmetje van binnen en ik gehoorzaam. Er is een jongetje in me wakker geworden, realiseer ik me als ik de straat weer oversteek.
Oversteken deed ik nadat ik die maandag vanuit de kleuterschool naar de kruidenier aan de overkant ging. Ik was vijf jaar. ‘Heeft u ook oude kranten?’ De vrouw achter de
toonbank gaf me een stapeltje. Ze vroeg of ik dan niet ook graag een doos had om ze in te doen. Het was nog een heel gesjouw: dozen worden groter en kranten zwaarder als je er langer mee moet lopen, maar ik kwam thuis, die grauwe maandagmiddag om kwart voor vier. Mijn moeder zat aan tafel. Boven lag een baby te slapen, geen zussen, geen broer, geen vader thuis.
Omdat mijn moeder meteen thee inschonk, ging de doos niet direct naar de schuur, maar zette ik hem op tafel. Mijn moeder pakte een krant, scheurde een blad doormidden en vouwde daarvan een boot. Dat wilde ik ook kunnen. Zij leerde het me. Ze zette na een paar bootjes een half gevouwen blad op mijn hoofd, als feesthoed én voor de variatie vouwde ze ook een paar vliegtuigen die ze vervolgens door de kamer liet zweven. Prachtig! Maar het vouwen van de bootjes boeide me toch meer.. We vouwden en vouwden. Het hield niet op. We hadden het goed die middag, mijn moeder en ik.
Het blok met de vliegtuigen is wel een heel erg voorgeprogrammeerde aangelegenheid, bovendien zijn het vliegtuigjes en geen boten om te vouwen, maar als ik de kamer in loop, stel ik me toch even voor dat daar mijn moeder zit. Met thee, een kaakje en genoeg materiaal voor een eeuwigheid heerlijk vouwen.