Een zachte berm

Len Borgdorff schrijft en fotografeert

Gedicht(en) van de maand februari (2018)



Kom dichterbij

Kom dichterbij. Hij doet zijn voordeur open.
Je hoeft niets te missen. Het gaat langzaam:
hij is oud en krom. Zie je, hij heeft pantoffels aan.
Het is weer zaterdag en hij is niet van plan
nog naar de tuin te gaan. De melkkoker waarvan
al flinke stukken groen email zijn afgespat,
houdt hij in zijn rechterhand. Die pet
draagt hij vrijwel altijd, maar niet in bed, ook niet
wanneer hij op bezoek is, zoals straks denkt hij.
Natuurlijk blijft de voordeur open staan. Hij moet
alleen maar naar de overkant. Daar bij de
fietsenmaker staat de melkboer met zijn kar.

Wij zijn er niet. Wij kunnen niet opzij
of voor hem op de stoep gaan staan.
Ook schreeuwen lukt ons niet.
Wanneer wij zouden springen
voor de motor die daar aankomt, deerde ons dat niet,
maar zoiets kan dus niet. Daarom
ratelt zijn pan over de keien, smakt hij
tegen de straat en daar ligt ook zijn pet.

Van al zijn komen en zijn gaan op deze plek
zou lucht hier dunner moeten zijn.
Maar dat is onzin. En met die melk, die overkant
en dat hij voor de dag des Heren wordt gehaald,
stikt het van symboliek. Alleen, die doet het niet.

Er is geen plaats voor hem.
Hij mag hier even blijven liggen, niet te lang.
Nooit komt hij aan de overkant.

En er is geen terug.
Zijn huis wordt weggebroken,
de straten worden links en rechts verlegd.
Er komen nieuwgebakken mensen
onbekommerd bellen bij een huis
dat er niet stond. Nog wel zit aan
voorheen de overkant, en in een ander pand,
die fietsenmaker of de zoon
maar het kan ook een kleinzoon zijn.

Aan plek en oude man zou ik
graag plaats hergeven, zeggen
hier is toen en dat is nu.
Maar als ik stil sta, word ik aangereden.


Len Borgdorff