Een zachte berm

Len Borgdorff schrijft en fotografeert

Gedicht(en) van de maand april (2018)

In de duinen

Solleveld

Het gras dat opsteekt uit de fijne pijn
van zand, vreten ze op, de schrale schapen
en de konijnen die wij vangen in een strik.

Angst hagelt door hun vlees,
oor hapt naar lucht, poten verslikken zich.
De zandvacht wordt een rode lap voor vliegen.

Wij hakken uitgeloogde tanden in hun angst
en rillen in de losse platen van wat aan leven
naknarst in hun krampende gewrichten.

Als een konijn zo snel wilden wij kinderen zijn,
duinen verscheuren waar we gingen, we lachten
om de gelatenheid van schapen, zoals wij

lachten om het zand dat sloeg op onze huid
zoals de zon die ons de duinen uit
het strand op joeg, kon doen.

Onstuimig en van zand, van zandkonijn,
maar langzaamaan steeds trager en vermoeider,
als de struiken, dunner, droger, geloogder,

als de schapen die leerden regen te nemen,
wind, het wit van de zon, de witte kou, wit van dood hout,
het uitgebeende bot, op plekken waar het zand nooit stuift.

Zoet bloed en zilte huid zijn wij geweest,
verlande vis, het zand dat even rust vindt
in de luwte van een dunne schedel.

Len Borgdorff